มดเหลือบมองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะส่ายหน้าการที่หญิงสาวร่างเล็กบอบบางสามารถเอาชนะชายหนุ่มร่างกำยำได้ดูจะไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย“เจ้า…บางที เจ้าอาจจะมีคนคอยช่วยเหลือก็เป็นได้!”ไท่จื่อถูกหลินเมิ้งหยาโต้กลับจนเดือดดาล สีหน้าเปลี่ยนไปตามอารมณ์ใบหน้าเคร่งขรึมเผยความโกรธเกรี้ยวออกมาให้เห็น ก่อนที่จะพยักเผยิบหน้าไปทางหลงเทียนอวี้“เป็นไปไม่ได้ วันนั้นข้ากับหลงเทียนอวี้ร่ำสุรากันตลอดทั้งคืน แม้จะเดินออกจากกระโจมไปบ้าง แต่ก็มินานนัก เพราะฉะนั้นคนที่ทำร้ายน้องชายของข้าจะต้องไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน”ไม่มีใครคาดคิดว่าพยานปากเอกของหลงเทียนอวี้จะเป็นหูเทียนเป่ยคนที่ตายคือน้องชายของเขา เขาที่เป็นพี่ชายคงไม่ผันตัวมาเป็นพยานให้กับศัตรูหรอกกระมัง?หลินเมิ้งหยาตกตะลึงเล็กน้อย หลงเทียนอวี้ติดสินบนอะไรหูเทียนเป่ยกันนะ เขาจึงผันตัวมาเป็นพยานปากเอกให้เช่นนี้จะต้องมีอะไรอย่างแน่นอน!“ไท่จื่อ ในเมื่อท่านเอ่ยว่าคนร้ายมิใช่พวกหญิงต่ำช้าเหล่านั้น เช่นนั้นได้โปรดมอบตัวคนร้ายตัวจริงให้กับข้าด้วย”คำพูดของฮ่องเต้หมิงเสมือนคำตัดสินขั้นสุดท้ายสมองของไท่จื่อแทบระเบิด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยจึงเข้าข้างหลงเทียนอวี้“บางทีคนร้ายที่ฆ่าองค์ชายรองอาจเป็นพวกนางทั้งสาม แต่หากอ้างอิงจากคำพูดของชายาอวี้ องค์ชายรองที่มีฝีมือในการต่อสู้คงไม่มีทางพ่ายแพ้ให้กับหญิงสาวเพียงสามคนหรอกกระมัง?”แม้ไท่จื่อจะพยายามหาทางรอ
