ดสุดท้าย ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่ให้โอกาสนั้น“อันที่จริงพวกนางทั้งสามคนหาใช่นักเต้นระบำธรรมดาไม่ เหตุเพราะพวกนางเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋”คำพูดของหลงเทียนอวี้ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกเถาฮวาอู๋ กลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงหูน่ะหรือ! เหตุใดความตายขององค์ชายรองจึงไปเกี่ยวข้องกับพวกเขาได้เล่า?“อย่าได้พูดจาเลื่อนเปื้อน พวกนางล้วนเป็นนักเต้นระบำที่ติดตามกองทัพมา แล้วพวกนางจะเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ได้อย่างไร”ความโกรธในหัวใจของไท่จื่อพลุ่งพล่านดั่งเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ เขาเป็นผู้คัดเลือกนักเต้นระบำทั้งสามคนนั้นเพื่อมอบให้กับหูลู่หนานเอง แล้วพวกนางจะกลายเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ได้อย่างไร?“หากไท่จื่อไม่เชื่อ เช่นนั้นยกศพมาพิสูจน์ด้วยกันดีหรือไม่เพคะ?”ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม ราวกับว่านางกุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในมือ“ได้ เข้ามา ไปนำศพของพวกนางมาเดี๋ยวนี้”ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปจนเกินกว่าความคาดเดาของไท่จื่อแล้ว เรื่องพวกนี้เหลวไหลเกินไปขณะที่ทหารกำลังจะไปนำร่างของนักเต้นระบำมา อยู่ๆ ด้านนอกกระโจมพลันเกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้น“รายงาน…ทูลไท่จื่อ อยู่ๆ ชายชุดดำสวมหน้ากากจำนวนมากโผล่ออกมาจากป่า ตอนนี้กำลังต่อสู้กับทหารองครักษ์พ่ะย่ะค่ะ”“ว่าอะไรนะ?”ไท่จื่อตกตะลึง ใบหน้าแข็งทื่อเป็นไปได้อย่างไร? ใต้เท้าจางบอกว่าสั่งให้ตรวจสอบความปลอดภัยรอบบริเวณป่าแล้วมิใช่หรือ?เหตุใดจึงมีชายชุดดำปรากฏตัวออ
