กมา?“ทูลไท่จื่อ ชายชุดดำเหล่านั้นมีฝีมือในการต่อสู้ขั้นสูง ตอนนี้ส่งคนไปช่วยทหารองครักษ์แล้ว ไท่จื่อได้โปรดรีบกลับวังเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพื่อป้องกันมิให้เกิดอันตราย”ข่าวที่ได้รับรายงานทำให้ไท่จื่อกระวนกระวายเป็นอย่างมาก“ทหารองครักษ์ประจำตระกูลให้เข้าร่วมการต่อสู้กับทหารองครักษ์ ทุกคนจงปกป้องคุ้มครองไท่จื่อให้ดี แยกย้ายกันได้”ในช่วงเวลาคับขัน หลงชิงหานออกคำสั่งเสียงดังทหารองครักษ์ประจำตระกูลล้วนทำตามคำสั่งของหลงชิงหาน“ท่านอ๋อง ระวังตัวด้วยนะเพคะ”ขณะเดียวกัน หลงเทียนอวี้หยิบดาบของตนเองออกมาเพื่อออกไปต่อสู้เคียงข้างหลงชิงหานหลินเมิ้งหยาเอ่ยกำชับหลงเทียนอวี้ด้วยความกังวล ดวงตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“วางใจเถิด สั่งให้ป๋ายซูคอยคุ้มครองดูแลเจ้าเสีย”หลงเทียนอวี้ตบบ่าของหลินเมิ้งหยาพลางออกคำสั่งเสียงเรียบ
“ข้าเห็นที่กระโจมของไท่จื่อนั่นแหละ องค์หญิงหมิงเยว่ไม่มียางอายเลยแม้แต่น้อย! ท่านอ๋องไม่สนใจนาง แต่นางยังคงเกาะแกะท่านอ๋องไม่ปล่อย อีกทั้งยังแกล้งเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา แต่ถึงอย่างนั้นท่านอ๋องก็ยังไม่สนใจนาง ฮึ อีกเพียงนิดเดียวหน้าของนางก็จะจมดินอยู่แล้วเชียว!”
พูดก็พูดเถิด ป๋ายจื่อชอบการแสดงออกของท่านอ๋องยิ่งนักองค์หญิงหมิงเยว่งดงาม แต่นายหญิงของตนเองงามยิ่งกว่ายิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องมิได้สนใจไยดีองค์หญิงไร้ยางอายคนนั้นเลยแม้แต่น้อยไม่เหมือนกับนายหญิงของตนเอง ท่านอ๋องกลัวเหลื
