ที่ยวไปก่อนดีเพคะท่านอ๋อง?”เอียงศีรษะ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใสน่ารักน่าชัง หลินเมิ้งหยากะพริบตาปริบๆ อย่างซุกซนเพื่อส่งสัญญาณให้หลงเทียนอวี้ให้ความร่วมมือในการแสดงของตนเองแม้จะอาศัยอยู่กับนางมิใช่เพียงวันสองวันแล้ว ทว่าหลงเทียนอวี้ยังคงไม่คุ้นชินกับการเล่นสนุกของนางเช่นนี้พยักหน้าลง มือหนายื่นเข้าไปกุมมือนุ่มนิ่มดั่งปุยนุ่นของนาง ขณะเดียวกัน สายตาอิจฉาตาร้อนขององค์หญิงหมิงเยว่จ้องมาทางหลินเมิ้งหยาเขม็งเมื่อครู่ นางพยายามเข้าหาหลงเทียนอวี้ก่อน แต่กลับถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่าทางเสแสร้งของหญิงสาวคนนั้นจะทำให้หลงเทียนอวี้เป็นฝ่ายยื่นมือเข้าไปหานางก่อนเช่นนี้แม้แต่นางที่เป็นคนนอกยังมองออกว่าหลินเมิ้งหยากำลังแสดงละคร! เหตุใดหลงเทียนอวี้ต้องเล่นละครกับนางด้วย?“ในเมื่อมาถึงกันหมดแล้ว เช่นนั้นเรื่องการตายของหูลู่หนานควรจะทำให้กระจ่างเสียที”เสมือนฮ่องเต้หมิงมองมิเห็นการแสดงความรักระหว่างหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้น เขาส่งเสียงเคร่งขรึมไท่จื่อชักสายตากลับ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ไขสถานการณ์คับขันตรงหน้า“ข้าคิดว่าชายาอวี้น่าจะมีเรื่องที่ต้องพูดเกี่ยวกับเรื่องในคืนนั้นใช่หรือไม่?”คำพูดของไท่จื่อเสมือนการโยนขี้ให้กับหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้นหลินเมิ้งหยาเดาเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ลุกขึ้นยืน ก่อนจะถอนหายใจแล้วหลุบตาต่ำ“อันที่จริงวันนั้นหม่อมฉันไปหาอง
