้วนทำตามคำสั่งของหลงชิงหาน“ท่านอ๋อง ระวังตัวด้วยนะเพคะ”ขณะเดียวกัน หลงเทียนอวี้หยิบดาบของตนเองออกมาเพื่อออกไปต่อสู้เคียงข้างหลงชิงหานหลินเมิ้งหยาเอ่ยกำชับหลงเทียนอวี้ด้วยความกังวล ดวงตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“วางใจเถิด สั่งให้ป๋ายซูคอยคุ้มครองดูแลเจ้าเสีย”หลงเทียนอวี้ตบบ่าของหลินเมิ้งหยาพลางออกคำสั่งเสียงเรียบ
“เจ้าพูดอะไรนะ? องค์หญิงหมิงเยว่เกาะแกวอแวท่านอ๋อง? ไปเห็นที่ไหนมาอย่างนั้นหรือ?”
ป๋ายจีรู้สึกประหลาดใจ ที่ต้าจิ้นแห่งนี้ อย่าว่าแต่หญิงสาวชนชั้นสูงเลย แม้แต่หญิงสาวชนชั้นธรรมดายังต้องรักษาระยะห่างกับผู้ชาย“ข้าเห็นที่กระโจมของไท่จื่อนั่นแหละ องค์หญิงหมิงเยว่ไม่มียางอายเลยแม้แต่น้อย! ท่านอ๋องไม่สนใจนาง แต่นางยังคงเกาะแกะท่านอ๋องไม่ปล่อย อีกทั้งยังแกล้งเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา แต่ถึงอย่างนั้นท่านอ๋องก็ยังไม่สนใจนาง ฮึ อีกเพียงนิดเดียวหน้าของนางก็จะจมดินอยู่แล้วเชียว!”พูดก็พูดเถิด ป๋ายจื่อชอบการแสดงออกของท่านอ๋องยิ่งนักองค์หญิงหมิงเยว่งดงาม แต่นายหญิงของตนเองงามยิ่งกว่ายิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องมิได้สนใจไยดีองค์หญิงไร้ยางอายคนนั้นเลยแม้แต่น้อยไม่เหมือนกับนายหญิงของตนเอง ท่านอ๋องกลัวเหลือเกินหากนายหญิงได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียว“เช่นนั้นก็ดีแล้ว จริงซิ เจ้าอย่าได้เล่าเรื่องนี้ให้นายหญิงฟังเด็ดขาด หากนายหญิงรู้เรื่องเข้า เกรงว่าจวนอวี้จะไร้ซึ่งความสงบสุขอีกต่อไป”ป๋าย
