ป๋ายจีและป๋ายซ่าวเป็นผู้นำทางคนเหล่านั้นในการตรวจค้นห้องในกระโจม
แม้แต่บริเวณใต้เตียงก็มิยกเว้น แต่แน่นอนว่าสิ่งได้ พวกเขาเจอมีเพียงความว่างเปล่าทหารเหล่านั้นหลุดแสดงสีหน้าสงสัยออกมาไม่จริง ไม่เหมือนกับที่ได้รับคำสั่งมาเลยนี่นา!“ในเมื่อตรวจค้นเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เชิญออกไปเถิด นายหญิงของข้าต้องการพักผ่อนแล้ว”ป๋ายจีส่งเสียงขับไล่อย่างไม่ไว้หน้า สายตาเย็นชาแสดงออกถึงความมิพึงพอใจได้ยินข่าวว่าพวกเขาไปตรวจสอบกระโจมอื่นเพียงผิวเผินเท่านั้นแต่เมื่อมาถึงกระโจมของหลินเมิ้งหยา พวกเขากลับตรวจสอบทุกซอกทุกมุม“ยังมีตรงนั้นที่ยังไม่ได้ตรวจค้น พระชายาโปรดอภัย”หัวหน้าของเขาเอ่ยว่าจะต้องหาเบาะแสจากหลินเมิ้งหยาออกมาให้ได้หากกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ เกรงว่าตนเองจะต้องได้รับโทษอย่างแน่นอนหากพบเบาะแสแม้เพียงนิดเดียว เท่านี้ก็สามารถกลับไปอธิบายให้หัวหน้าฟังได้แล้ว“บังอาจ!”เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น แก้วชาในมือหลินเมิ้งหยาพลันพุ่งออกมาจากฉากกั้น“เพล้ง” เสียงแหลกละเอียดดังขึ้นทุกคนในกระโจมนิ่งเงียบ ไม่มีใครเคยเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของนางมาก่อน“พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร? คิดหรือว่าจวนอวี้ของข้าจะยอมปล่อยให้ถูกรังแกอย่างง่ายดายกระนั้นหรือ? หรือเจ้าได้รับคำสั่งมาจากใครกันแน่ จึงต้องหาสิ่งของหรือเบาะแสใด ๆ จากข้าให้ได้? หัวหน้าขององครักษ์อยู่ที่ไหน พามาพบข้าเดี๋ยวนี้!”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้องครักษ์เหล่านั้นสะดุ้งแ
