ไม่มีใครคาดคิดว่าเวลาเพียงชั่วพริบตา ใต้เท้าจางจะยกกระบี่ข้างลำตัวขึ้นแล้วฟาดฟันลงไป
ใต้เท้าเยว่กอดศีรษะของเยว่ฉีแน่น ป๋ายจีและป๋ายซ่าวหันหน้าไปอีกทางโดยพร้อมเพรียงกันมีเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ที่ยืนมองศพตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก“ฝีมือของใต้เท้าจางไม่เลวเลย มิเสียเชิงจอมทัพผู้องอาจในสงครามครั้งนั้น”หลงเทียนอวี้เอ่ย ทว่าน้ำเสียงกลับมิเหมือนกำลังชมเชยเลยแม้แต่น้อย“เหล่าฟู1เพียงแค่รู้สึกโกรธมาก คนพวกนี้ขวางหูขวางตายิ่งนัก ซ้ำยังทำให้พระชายาต้องขุ่นเคือง พวกเขาสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ”เขาต้องการเอ่ยประโยคนี้ให้หลินเมิ้งหยาฟังโดยเฉพาะหยาดเหงื่อมากมายผุดขึ้นบนกลางหน้าผากของชายร่างกำยำเหล่านั้นสบตากัน แต่ทำได้เพียงกัดฟันพวกเขาล้วนเป็นคนมีครอบครัว แม้ว่าตัวเองจะตาย แต่สุดท้ายก็ต้องหาหนทางให้ครอบครัวอยู่รอดเมื่อเห็นทุกคนเงียบลง สีหน้าของใต้เท้าจางมิได้เคร่งเครียดเหมือนอย่างตอนแรก“ไม่ทราบว่าพระชายาพึงพอใจแล้วหรือไม่”ขุนนางคนอื่นเลือกที่จะเงียบอันที่จริง หลินเมิ้งหยาเชิญพวกเขามาเพียงเพราะต้องการให้พวกเขาได้รับชมแต่เพียงเท่านั้นตอนนี้ภารกิจสำเร็จแล้ว เช่นนั้นจะเปิดช่องว่างให้พวกเขาต่ออีกทำไม“ท่านอ๋องคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”นางเป็นเพียงผู้ถูกกระทำต่อหน้าทุกคนเท่านั้นการตัดสินใจทั้งหมดล้วนอยู่ที่หลงเทียนอวี้คิ้วขมวดเข้าหากัน ท่าทางของหลงเทียนอวี้เสมือนคนยังไม่พอใจอย่างไรอย่างนั้น“ช่างเถิด ยกให้
