เป็นหน้าที่ของใต้เท้าจางก็แล้วกัน”ทุกคนถอนหายใจออกมา พวกเขากลัวว่าหลงเทียนอวี้จะกัดไม่ปล่อย หากเป็นเช่นนั้นเรื่องราวคงยุ่งยากกว่าเดิม“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลา เข้ามา เอาตัวพวกนี้ไปขังไว้”ใต้เท้าจางออกจากกระโจมของหลินเมิ้งหยาก่อนเป็นคนแรก ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บใจมากสักเพียงไหนไร้ซึ่งเบาะแส อีกทั้งยังต้องเสียทหารอีกสิบกว่าคน ยิ่งไปกว่านั้นคือชายาอวี้ยังกุมความผิดเล็ก ๆ ของเขาเอาไว้แล้วดูท่า เขาต้องรีบไปทูลรายงานไท่จื่อให้เร็วที่สุดมองดูเหล่าใต้เท้าที่กลับออกไปทีละคน สีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับมาเป็นปกติดังเดิมใต้เท้าเยว่ออกห่างจากกระโจมชายาอวี้ไม่ไกล เขากำลังพูดคุยกับลูกสาวทั้งสองอ๋องอวี้ส่งคนไปคุ้มกันหญิงสาวทั้งสอง ดังนั้นพวกนางจึงปลอดภัยไร้ซึ่งรอยขีดข่วนคนนอกกลับออกไปหมดแล้ว ดังนั้นในกระโจมจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ ทั้งสองนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้“การลอบทำร้ายในครั้งนี้ดูจะไม่ได้ง่ายดายเหมือนอย่างที่เราเห็น”หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ นางรู้สึกว่าตนเองแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างราบรื่นจนเกินไป ผิดกับลักษณะนิสัยกัดไม่ปล่อยของไท่จื่อ“พวกเราถูกหลอกแล้ว ไท่จื่อใช้กลยุทธ์หมิงซิวจ้านเต้า อันตู้เฉิงชาง2 พวกนักฆ่าหญิงแห่งเถาฮวาอู๋ถูกลักพาตัวไปแล้ว”หลงเทียนอวี้รีบไปดูนักฆ่าเหล่านั้นทันทีที่กลับมาแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นองครักษ์ของตนเองนอนคว่ำนอนหงายอยู่ด้านนอกกระโจมเมื่อเป
