มตีกลับในเมื่อกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แสดงว่าฝีมือของเขายังไม่ดีพอแต่การฆ่าคนตายเป็นอีกเรื่องหนึ่งหลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่ง สบตาฮ่องเต้หมิง สีหน้าแววตาสงสัย“หม่อมฉันยอมรับ หูลู่หนานถูกหม่อมฉันทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ แต่หม่อมฉันหาใช่คนฆ่าเขาไม่ หากหม่อมฉันต้องการฆ่าใครสักคน หม่อมฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน”ในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดความจริงคือสิ่งที่ดีที่สุดท่าทางของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงนึกชื่นชมเขาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย“หากเจ้ามิได้ฆ่า เช่นนั้นก็คุยกันง่ายขึ้น พูดมาสิ ตกลงเจ้ามาที่นี่ในวันนี้เพื่ออะไรกันแน่?”ทั้งสองพูดตอบโต้อย่างตรงไปตรงมาหลินเมิ้งหยาคลี่ยิ้ม แต่กลับมิได้เอ่ยวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเอง“หม่อมฉันอยากรู้ว่าไท่จื่อนำอะไรมาแลก ท่านถึงยอมช่วยเหลือเขาขนาดนี้”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงผงะแววตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง“ความหมายของเจ้าคือ…”“ฮ่องเต้เพคะ พวกเราอย่าได้พูดจาอ้อมค้อมกันเลย หูลู่หนานหาใช่ลูกในไส้ของพระองค์ไม่ ดังนั้นพระองค์จึงมิได้ใส่ใจกับความตายของเขาเลยแม้แต่น้อย…มิใช่หรือเพคะ?”คำพูดของหลินเมิ้งหยายิ่งทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจน้อยคนนักจะรู้เรื่องนี้ เหตุใดเด็กคนนี้จึงรู้ได้?“ฮ่องเต้อย่าได้ประหลาดใจไปเลย คำพังเพยกล่าวไว้อย่างถูกต้อง มังกรคลอดลูกมังกร นกคลอดลูกนก ลูกชายของท่านจะเป็นคนต่ำช้า
