เจ้าจะต้องเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอย่างแน่นอน”
กำลังทางการทหารของซีฟานด้อยกว่าต้าจิ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแม้หลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองฝ่ายจะห้ำหั่นกันไม่หยุดหย่อน ทว่าต้าจิ้นกลับได้รับชัยชนะมากกว่าความพ่ายแพ้ทว่าหลินมู่จือเกรงกลัวฮ่องเต้หมิงมาก แม้ทั้งสองประเทศจะเป็นพันธมิตรกัน ทว่าซีฟานกลับมิได้มีความซื่อสัตย์ดั่งปากว่าทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยากลับไม่เผยความรู้สึกใดๆ ออกมาให้เห็นรอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏบนใบหน้า กอปรกับแก้มนวลงามทำให้นางยิ่งดูน่ารัก“ท่านพ่อของหม่อมฉันเองก็เคยเอ่ยเช่นนี้ ท่านพ่อรู้สึกเคารพนับถือพระองค์เป็นอย่างมาก”หลังจากสนทนาทักทายกันพอประมาณแล้ว ฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา สายตาจ้องมองแววตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยา“เจ้าเด็กคนนี้คุยสนุกยิ่งนัก เช่นนั้นข้าที่มีศักดิ์เป็นอาขอถามเจ้าหน่อยว่าตกลงเจ้าเป็นคนฆ่าหูลู่หนานใช่หรือไม่?”กฎของซีฟาน เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้นหูลู่หนานลงมือก่อน หลินเมิ้งหยาโจมตีกลับในเมื่อกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แสดงว่าฝีมือของเขายังไม่ดีพอแต่การฆ่าคนตายเป็นอีกเรื่องหนึ่งหลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่ง สบตาฮ่องเต้หมิง สีหน้าแววตาสงสัย“หม่อมฉันยอมรับ หูลู่หนานถูกหม่อมฉันทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ แต่หม่อมฉันหาใช่คนฆ่าเขาไม่ หากหม่อมฉันต้องการฆ่าใครสักคน หม่อมฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน”ในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดความจริงคือสิ่งที่ดีที่สุดท่าทางของหลิน
