เมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงนึกชื่นชมเขาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย“หากเจ้ามิได้ฆ่า เช่นนั้นก็คุยกันง่ายขึ้น พูดมาสิ ตกลงเจ้ามาที่นี่ในวันนี้เพื่ออะไรกันแน่?”ทั้งสองพูดตอบโต้อย่างตรงไปตรงมาหลินเมิ้งหยาคลี่ยิ้ม แต่กลับมิได้เอ่ยวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเอง“หม่อมฉันอยากรู้ว่าไท่จื่อนำอะไรมาแลก ท่านถึงยอมช่วยเหลือเขาขนาดนี้”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงผงะแววตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง“ความหมายของเจ้าคือ…”“ฮ่องเต้เพคะ พวกเราอย่าได้พูดจาอ้อมค้อมกันเลย หูลู่หนานหาใช่ลูกในไส้ของพระองค์ไม่ ดังนั้นพระองค์จึงมิได้ใส่ใจกับความตายของเขาเลยแม้แต่น้อย…มิใช่หรือเพคะ?”คำพูดของหลินเมิ้งหยายิ่งทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจน้อยคนนักจะรู้เรื่องนี้ เหตุใดเด็กคนนี้จึงรู้ได้?“ฮ่องเต้อย่าได้ประหลาดใจไปเลย คำพังเพยกล่าวไว้อย่างถูกต้อง มังกรคลอดลูกมังกร นกคลอดลูกนก ลูกชายของท่านจะเป็นคนต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนั้นได้อย่างไร?”อันที่จริงหลินเมิ้งหยาวิเคราะห์จากลักษณะทางพันธุกรรม ไม่ว่าจะมองอย่างไร หูลู่หนานก็ไม่เหมือนฮ่องเต้หมิงเลยแม้แต่น้อยยิ่งไปกว่านั้น ทั้งฮ่องเต้หมิงหรือหูเทียนเป่ยล้วนมิได้ใส่ใจหูลู่หนานจะมีพ่อแท้ๆ ที่ไหนทำเช่นนี้กันเล่า?อีกอย่าง หลินเมิ้งหยายังสังเกตเห็นอีกว่า นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องจนกระทั่งตอนนี้ ไม่ว่าฮ่องเต้หมิงหรือหูลู่หนาน ไม่มีใครแสดงท่
