รียบง่าย อีกทั้งยังมีเพียงดอกไม้สีขาวประดับไว้เท่านั้นสายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ใบหน้านวลลอองดงามจนคนมองใจละลายอยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หยุดเดิน แล้วยืนอยู่ทางด้านหลังทั้งสอง“ดึกขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะยังไม่นอน”เสียงหวานใสดึงดูดความสนใจในยามวิกาลหลงเทียนอวี้ชักสายตากลับมา แต่มิได้มองทางร่างบางตรงหน้า“อือ”หลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งความลังเล สาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา“คุยเสร็จหรือยัง?”น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนไม่เหมือนเขาในเวลาปกติ ก่อนยื่นมือเข้าไปจับผ้าคลุมของหลินเมิ้งหยาให้กระชับมากขึ้น“คุยเสร็จแล้วเพคะ พวกเรากลับกันเถิด”สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่เปลี่ยนไปในทันที แต่สุดท้ายกลับฝืนยิ้มออกมา“ที่แท้พระชายาอวี้ก็อยู่ที่นี่ หมิงเยว่เสียมารยาทแล้ว”อันที่จริง หมิงเยว่รู้ถึงการมาของทั้งสองตั้งแต่ต้นแต่ที่ออกมาปรากฏตัวในตอนนี้ก็เพราะหลงเทียนอวี้อยู่ในกระโจมของหูเทียนเป่ยนานกว่าจะแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ ขณะที่คิดจะแสดงความงามให้หลงเทียนอวี้ได้ชื่นชม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสายตาของเขาจะตกลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันหาใช่คนขี้น้อยใจไม่ เพียงแค่…หากสิ่งไหนมิใช่ของตัวเองแล้วคิดจะแย่งไป ก็คงมิใช่เรื่องดีสักเท่าไร”ประโยคนี้เอ่ยออกมาให้หมิงเยว่ได้ฟังต่อให้หลงเทียนอวี้จะน่าหลงใหล แต่ก็ใช่ว่าใครจะมาอยู่แนบชิดเขาได้ใบหน้าเรียวเล็กของหมิงเยว่เริ่มไม่น่ามอง ขอบตาเปียกรื้นจ้องมองด
