วงตาของหลงเทียนอวี้แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลงเทียนอวี้ไม่เพียงไม่โกรธ แต่เขายังเมินสายตานางแล้วเดินจากไปท่านพี่เคยบอกว่าแม้ชายาอวี้จะงดงาม แต่กลับแข็งกระด้างมิใช่หรือขอเพียงนางแสร้งแสดงท่าทางอ่อนโยน นางจะสามารถครอบครองหัวใจของหลงเทียนอวี้ได้มิใช่หรือไร?แต่เพราะเหตุใด แม้แต่สายตาของเขายังไม่หันมาเหลียวแลตนเอง?มองดูร่างของทั้งคู่หายเข้าไปในความมืด หมิงเยว่ยืนอยู่กับที่ หัวใจไม่อาจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้“อย่าฝันไปเลย เขาหาใช่คนที่เจ้าจะสามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยได้”เสียงสบายๆ ดังขึ้น หูเทียนเป่ยเดินออกมาจากกระโจมของตนเองมองดูน้องสาวของตนเองที่แสดงท่าทีไม่พึงพอใจ อยู่ๆ ก็นึกเสียดายใบหน้าของหมิงเยว่งดงามราวนางฟ้า ไม่มีผู้ใดในซีฟานเหมาะสมที่จะเคียงคู่นางแต่น่าเสียดาย ข้างกายของหลงเทียนอวี้มีหลินเมิ้งหยาที่สามารถสะกดความงามของหมิงเยว่เอาไว้ได้แล้ว“ท่านพี่ ข้าไม่ยอมหรอก! ข้าไม่ยอม!”เมื่ออยู่ต่อหน้าหูเทียนเป่ย หมิงเยว่เป็นเพียงเด็กสาวเอาแต่ใจเท่านั้นกระทืบเท้าเร่าๆ กระชากแขนเสื้อของหูเทียนเป่ยจนสั่นไหวไม่หยุด นางเหมือนเด็กที่กำลังร้องขอพุทราจากเขาอย่างไรอย่างนั้น“เจ้าไม่ยอม เช่นนั้นก็ไปแย่งเอาเองเถิด แต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน อย่าได้เข้าไปวุ่นวายกับหลินเมิ้งหยา มิเช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของเจ้าคงจบสิ้น”เชื้อพระวงศ์ของซีฟานแตกต่างจากต้าจิ้นมาก แต่ถึงกระนั้นฉากหน้าก็ยังมีความอบอุ่นมอบให้อย
