านปรากฏบนใบหน้า กอปรกับแก้มนวลงามทำให้นางยิ่งดูน่ารัก“ท่านพ่อของหม่อมฉันเองก็เคยเอ่ยเช่นนี้ ท่านพ่อรู้สึกเคารพนับถือพระองค์เป็นอย่างมาก”หลังจากสนทนาทักทายกันพอประมาณแล้ว ฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา สายตาจ้องมองแววตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยา“เจ้าเด็กคนนี้คุยสนุกยิ่งนัก เช่นนั้นข้าที่มีศักดิ์เป็นอาขอถามเจ้าหน่อยว่าตกลงเจ้าเป็นคนฆ่าหูลู่หนานใช่หรือไม่?”กฎของซีฟาน เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้นหูลู่หนานลงมือก่อน หลินเมิ้งหยาโจมตีกลับในเมื่อกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แสดงว่าฝีมือของเขายังไม่ดีพอแต่การฆ่าคนตายเป็นอีกเรื่องหนึ่งหลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่ง สบตาฮ่องเต้หมิง สีหน้าแววตาสงสัย“หม่อมฉันยอมรับ หูลู่หนานถูกหม่อมฉันทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ แต่หม่อมฉันหาใช่คนฆ่าเขาไม่ หากหม่อมฉันต้องการฆ่าใครสักคน หม่อมฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน”ในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดความจริงคือสิ่งที่ดีที่สุดท่าทางของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงนึกชื่นชมเขาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย“หากเจ้ามิได้ฆ่า เช่นนั้นก็คุยกันง่ายขึ้น พูดมาสิ ตกลงเจ้ามาที่นี่ในวันนี้เพื่ออะไรกันแน่?”ทั้งสองพูดตอบโต้อย่างตรงไปตรงมาหลินเมิ้งหยาคลี่ยิ้ม แต่กลับมิได้เอ่ยวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของตนเอง“หม่อมฉันอยากรู้ว่าไท่จื่อนำอะไรมาแลก ท่านถึงยอมช่วยเหลือเขาขนาดนี้”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ฮ่องเต้หมิงผงะแววตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก่อนที่จะแปรเปล
