ใส่ชุดสีดำ สายลมพัดชายเสื้อของเขาให้พลิ้วไหวท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยให้เห็นความเย็นชาเกรงว่าบนโลกใบนี้คงไม่มีหญิงสาวคนใดสามารถต้านทานเสน่ห์ของเขาได้หลินเมิ้งหยาสวมหมวก เดินเข้าไปหาหลงเทียนอวี้แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีร่างหนึ่งชิงตัดหน้านางเกรงว่านี่จะเป็นฉากอันน่าเศร้าในสายตาของคนนอกองค์หญิงหมิงเยว่สวมใส่ชุดสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีดำถูกเกล้าเป็นมวยอย่างเรียบง่าย อีกทั้งยังมีเพียงดอกไม้สีขาวประดับไว้เท่านั้นสายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำ ใบหน้านวลลอองดงามจนคนมองใจละลายอยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หยุดเดิน แล้วยืนอยู่ทางด้านหลังทั้งสอง“ดึกขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะยังไม่นอน”เสียงหวานใสดึงดูดความสนใจในยามวิกาลหลงเทียนอวี้ชักสายตากลับมา แต่มิได้มองทางร่างบางตรงหน้า“อือ”หลงเทียนอวี้ไร้ซึ่งความลังเล สาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา“คุยเสร็จหรือยัง?”น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนไม่เหมือนเขาในเวลาปกติ ก่อนยื่นมือเข้าไปจับผ้าคลุมของหลินเมิ้งหยาให้กระชับมากขึ้น“คุยเสร็จแล้วเพคะ พวกเรากลับกันเถิด”สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่เปลี่ยนไปในทันที แต่สุดท้ายกลับฝืนยิ้มออกมา“ที่แท้พระชายาอวี้ก็อยู่ที่นี่ หมิงเยว่เสียมารยาทแล้ว”อันที่จริง หมิงเยว่รู้ถึงการมาของทั้งสองตั้งแต่ต้นแต่ที่ออกมาปรากฏตัวในตอนนี้ก็เพราะหลงเทียนอวี้อยู่ในกระโจมของหูเทียนเป่ยนานกว่าจะแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ ขณะที่คิ
