ดจะแสดงความงามให้หลงเทียนอวี้ได้ชื่นชม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสายตาของเขาจะตกลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันหาใช่คนขี้น้อยใจไม่ เพียงแค่…หากสิ่งไหนมิใช่ของตัวเองแล้วคิดจะแย่งไป ก็คงมิใช่เรื่องดีสักเท่าไร”ประโยคนี้เอ่ยออกมาให้หมิงเยว่ได้ฟังต่อให้หลงเทียนอวี้จะน่าหลงใหล แต่ก็ใช่ว่าใครจะมาอยู่แนบชิดเขาได้ใบหน้าเรียวเล็กของหมิงเยว่เริ่มไม่น่ามอง ขอบตาเปียกรื้นจ้องมองดวงตาของหลงเทียนอวี้แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลงเทียนอวี้ไม่เพียงไม่โกรธ แต่เขายังเมินสายตานางแล้วเดินจากไปท่านพี่เคยบอกว่าแม้ชายาอวี้จะงดงาม แต่กลับแข็งกระด้างมิใช่หรือขอเพียงนางแสร้งแสดงท่าทางอ่อนโยน นางจะสามารถครอบครองหัวใจของหลงเทียนอวี้ได้มิใช่หรือไร?แต่เพราะเหตุใด แม้แต่สายตาของเขายังไม่หันมาเหลียวแลตนเอง?มองดูร่างของทั้งคู่หายเข้าไปในความมืด หมิงเยว่ยืนอยู่กับที่ หัวใจไม่อาจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้“อย่าฝันไปเลย เขาหาใช่คนที่เจ้าจะสามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยได้”เสียงสบายๆ ดังขึ้น หูเทียนเป่ยเดินออกมาจากกระโจมของตนเองมองดูน้องสาวของตนเองที่แสดงท่าทีไม่พึงพอใจ อยู่ๆ ก็นึกเสียดายใบหน้าของหมิงเยว่งดงามราวนางฟ้า ไม่มีผู้ใดในซีฟานเหมาะสมที่จะเคียงคู่นางแต่น่าเสียดาย ข้างกายของหลงเทียนอวี้มีหลินเมิ้งหยาที่สามารถสะกดความงามของหมิงเยว่เอาไว้ได้แล้ว“ท่านพี่ ข้าไม่ยอมหรอก! ข้าไม่ยอม!”เมื่ออยู่ต่อหน้าหูเทียนเป่ย หมิงเ
