ยว่เป็นเพียงเด็กสาวเอาแต่ใจเท่านั้นกระทืบเท้าเร่าๆ กระชากแขนเสื้อของหูเทียนเป่ยจนสั่นไหวไม่หยุด นางเหมือนเด็กที่กำลังร้องขอพุทราจากเขาอย่างไรอย่างนั้น“เจ้าไม่ยอม เช่นนั้นก็ไปแย่งเอาเองเถิด แต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน อย่าได้เข้าไปวุ่นวายกับหลินเมิ้งหยา มิเช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของเจ้าคงจบสิ้น”เชื้อพระวงศ์ของซีฟานแตกต่างจากต้าจิ้นมาก แต่ถึงกระนั้นฉากหน้าก็ยังมีความอบอุ่นมอบให้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนโหดร้าย เพื่อสร้างความเชื่อมั่นต่อประชาชน เด็กที่เกิดในราชวงศ์จะต้องถูกวางไว้ด้านนอกเป็นเวลาหนึ่งคืนหลังจากเกิดหากยังสามารถมีชีวิตต่อไปได้ นั่นเท่ากับว่าพวกเขามีคุณสมบัติมากพอที่จะมีชีวิตอยู่แต่ถ้าหากโชคไม่ดีตายไปหรือถูกหมาจิ้งจอกกิน เช่นนั้นก็คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม“ชีวิตน้อยๆ? ท่านคิดว่าข้าเหมือนเจ้าคนไร้ประโยชน์หูลู่หนานคนนั้นหรือ?”นางเยาะเย้ยหูลู่หนาน เจ้าเศษสวะนั่นชอบมาวอแวกับนางตั้งแต่สามปีก่อนหากมิใช่เพราะคราวซวยของเขามาถึงจึงถูกคนฆ่าตาย เช่นนั้นนางอาจจะเป็นผู้ลงมือเองก็เป็นได้“ลู่หนานอาจตายเพราะโชคไม่ดี แต่ถึงอย่างไรคนผิดก็ต้องได้รับโทษ”ดวงตาเปล่งประกายของหูเทียนเป่ยจ้องมองฮ่องเต้หมิง แววตาเคร่งขรึมทำให้หมิงเยว่รู้สึกผิดเล็กน้อย“ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร ข้าดูเหมือนคนไม่มีสมองอย่างนั้นหรือ?”หมิงเยว่หมุนตัวเดินจากไปด้วยจิตใจที่ยากแท้หยั่งถึงหูเทียนเป่ยถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ย“อย่าคิดว่าไท่จ
