ื่อจะเป็นที่พึ่งของเจ้าได้”
หวนนึกถึงตอนที่ฮ่องเต้หมิงเข่นฆ่าพี่น้องของตนเองเพื่อก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้ อีกทั้งยังพรากชายาของพวกเขาเหล่านั้นไป
แม้แต่ท่านพ่อยังเอ่ยว่า หากหนึ่งร้อยปีก่อนฮ่องเต้หมิงถือกำเนิดขึ้น เกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างต้าจิ้นและซีฟานคงไม่เป็นเช่นนี้“พ่อของเจ้าเปรียบเสมือนวีรบุรุษบนพื้นดิน หากมิใช่เพราะพวกเราอยู่กันคนละผืนแผ่นดิน ข้าคิดว่าข้ากับพ่อของเจ้าจะต้องเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอย่างแน่นอน”กำลังทางการทหารของซีฟานด้อยกว่าต้าจิ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแม้หลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองฝ่ายจะห้ำหั่นกันไม่หยุดหย่อน ทว่าต้าจิ้นกลับได้รับชัยชนะมากกว่าความพ่ายแพ้ทว่าหลินมู่จือเกรงกลัวฮ่องเต้หมิงมาก แม้ทั้งสองประเทศจะเป็นพันธมิตรกัน ทว่าซีฟานกลับมิได้มีความซื่อสัตย์ดั่งปากว่าทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยากลับไม่เผยความรู้สึกใดๆ ออกมาให้เห็นรอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏบนใบหน้า กอปรกับแก้มนวลงามทำให้นางยิ่งดูน่ารัก“ท่านพ่อของหม่อมฉันเองก็เคยเอ่ยเช่นนี้ ท่านพ่อรู้สึกเคารพนับถือพระองค์เป็นอย่างมาก”หลังจากสนทนาทักทายกันพอประมาณแล้ว ฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา สายตาจ้องมองแววตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยา“เจ้าเด็กคนนี้คุยสนุกยิ่งนัก เช่นนั้นข้าที่มีศักดิ์เป็นอาขอถามเจ้าหน่อยว่าตกลงเจ้าเป็นคนฆ่าหูลู่หนานใช่หรือไม่?”กฎของซีฟาน เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้นหูลู่หนานลงมือก่อน หลินเมิ้งหยาโจมตีกลับในเ
