หลงเทียนอวี้และหลินจงอวี้ยืนอยู่ด้านหน้ากระโจม สายตาจ้องมองพวกหญิงสาวที่กำลังเข้าๆ ออกๆ กระโจม
เวลาเพียงไม่นาน ภายในกระโจมเกิดเสียงร้องดังลั่น“เหตุใดถึงเป็นแบบนี้!”“พี่สาว ฮือๆ พี่สาวที่น่าสงสารของข้า”ยังดีที่ไร้ซึ่งสุ้มเสียงของหลินเมิ้งหยา ชายทั้งสองสบตากัน พยายามสะกดกั้นความร้อนใจหลังจากผ่านช่วงเวลาเร่งด่วนไปแล้ว หลินเมิ้งหยาเดินออกจากกระโจม ใบหน้าแข็งทื่อ“เป็นอย่างไรบ้างพี่สาว เหตุใดสีหน้าท่าน?”หลินจงอวี้พุ่งตัวเข้าไปก่อนเป็นคนแรก มือเล็กกระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยา เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง“ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่….เพียงแค่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้พวกสารเลวนั่นจะทำเช่นนั้นกับพี่เยว่ถิง พวกมันทำเรื่องเลวร้ายมาก”ในโลกยุคปัจจุบัน นางที่เป็นนักศึกษาแพทย์เคยเห็นความเป็นความตายมาอย่างมากมายแต่นางที่ได้เห็นร่างกายส่วนล่างของเยว่ถิงแล้วถึงกับชะงักงันคนสารเลวพวกนั้น แค่ข่มขืนไม่พอ แต่ยัง….พี่เยว่ถิงผู้น่าสงสาร นางพยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด หากมิใช่เพราะบาดแผลได้รับบาดเจ็บจนติดเชื้อ บางทีนางก็อาจจะอดทนต่อไปหลินเมิ้งหยาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หากมิใช่เพราะป๋ายจีฉุดรั้งร่างของนางเอาไว้ เกรงว่านางคงไปฆ่าคนเหล่านั้นแล้ว“พี่สาว อย่าปล่อยให้ความโกรธทำร้ายร่างกายของท่านเลย ข้าจะสั่งให้คนไปฆ่าพวกมันเอง”หลินจงอวี้มองพี่สาวของตนเองด้วยความสงสาร มือเล็กกุมมือของพี่สาวแน่น ก่อนจะคลายออกเล็กน้อยเมื่อได้เห็นมือสีขาวกำแน
