่นจนกลายเป็นสีแดง หัวใจของหลินจงอวี้เจ็บปวดเหลือเกิน“พวกมันตายไปแล้ว”หลงเทียนอวี้หยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งคนกลุ่มนั้นถูกเขาจัดการไปนานแล้ว พอมาลองคิดดู บางทีเขาอาจปล่อยให้คนเหล่านั้นตายง่ายเกินไปเพลิงพิโรธฉายชัดในดวงตาของหลินเมิ้งหยา ร่างบอบบางเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง“ใช่แล้ว พวกมันตายไปแล้ว แต่ตัวการยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเสียด้วย”น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความเย็นชา สายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยาพุ่งไปทางกระโจมของไท่จื่อซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลโชคดีที่กระโจมรอบๆ บริเวณถูกย้ายไปแล้วอีกทั้งกระโจมซึ่งอยู่รอบๆ กระโจมของนางล้วนเป็นกระโจมคนสนิทของหลงเทียนอวี้ แม้หลินเมิ้งหยาจะพูดอะไรไป พวกเขาก็มิได้หันมาให้ความสนใจ“ใจเย็นก่อนเถิด พวกเราจะต้องแก้แค้นให้เยว่ถิงอย่างแน่นอน”หลงเทียนอวี้ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยา เขากลัวว่านางจะกระโจนออกไปทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรตอนนี้“วางใจเถิด ข้ารู้ดี”นางสะกดกลั้นความโกรธและเย็นชาเอาไว้ในหัวใจหากทำอะไรไปตอนนี้รังแต่จะเสียเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้น นางจะคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่ในคราวเดียวนาง…จะเดินหมากครั้งใหญ่ไม่ไกล อยู่ๆ เสียงร้องโวยวายดังขึ้นสายตาของทั้งสามถูกเสียงนั้นดึงดูดไปในทันที ครู่ต่อมา องครักษ์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพวกเขา“ทูลท่านอ๋องและพระชายา องค์ชายรองแห่งซีฟานถูกฆ่าตายในกระโจมพ่ะย่ะค่ะ!”“อะไรนะ!?”หลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งห
