ยาสบตากัน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเหตุใดเขาจึงตายง่ายดายเช่นนี้?“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อน”หลงเทียนอวี้เอ่ยกับองครักษ์ พาหลินเมิ้งหยาและหลินจงอวี้เดินมาที่กระโจมของหลงชิงหานคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกำลังโอบกอดสาวงามและเล่นสนุกกันอยู่ เมื่อเห็นทั้งสามเดินเข้ามา สีหน้าพลันคล้ำลง“พี่สาม พี่สะใภ้ แล้วก็เจ้าขวดน้ำมันนั่นด้วย นี่มันกระโจมของข้านะ!”สาวงามที่เสื้อผ้ากำลังหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยรีบซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลงชิงหาน แต่ถึงแม้เขาจะเอ่ยเช่นนี้ ทว่ามือกลับตบบ่าของสาวงามเพื่อให้นางกลับออกไปก่อน“ชิ ไอ้คนเจ้าชู้ประตูดิน”หลินจงอวี้ไม่เคยชอบองค์ชายจอมกำมะลอผู้นี้เป็นทุนเดิม ดังนั้นจึงเอ่ยจิกกัดเขาออกมาโดยไร้ซึ่งความเกรงใจใบหน้าของหลงชิงหานเคร่งขรึมลงไป ดีจริง แม้แต่เจ้าเด็กน้อยที่เดินตามพี่สะใภ้สามต้อย ๆ ก็มองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้ว“เพื่อเห็นแก่หน้าพี่สะใภ้สาม ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า พูดมาเถิด ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”หลงชิงหานโบกมือ มิได้แสดงท่าทีอึดอัดเพราะเพิ่งถูกขัดความสุขเลยแม้แต่น้อยราวกับว่าเขาชินชากับการโดนสายตาดูถูกจ้องมองแล้วคิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากัน“หูลู่หนานตายแล้ว เพิ่งเกิดเรื่องเมื่อครู่นี้”“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร! เมื่อเช้าข้ายังส่งคนไปแอบฟังหมอหลวงเองว่าอาการของเขาดีขึ้นแล้ว แล้วเหตุใดตอนนี้จึงตายไปแล้วเล่า?”หลงชิงหานลุกขึ้นจากตั่ง ท่าทางไม่เหมือนเชื้อพระวงศ์เลยแม้
