ก“เอ๋? เหตุใดจึงเป็นหญิงสาวร่างเล็กเช่นเจ้าเล่า? ฟู่จวินของเจ้าอยู่ที่ใด?”ประหลาดใจเล็กน้อย เหตุใดจึงเป็นหลินเมิ้งหยาจึงมาหาพบเขาสายตาที่กำลังจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นร่องรอยของการดูถูก“คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายของต้าจิ้นจะไร้ซึ่งความกล้า เสียดายคำชมของอาเป่ยเสียจริง”หลินเมิ้งหยากลับกระตุกยิ้ม ก่อนจะถอดผ้าคลุมสีดำออกนั่งลงยังตำแหน่งของแขก มือเล็กจับขวดเหล้ายกขึ้นดื่ม “อึก อึก”“เหล้าชั้นเลิศ”ใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปากของตนเอง ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลายเป็นสีแดงฮ่องเต้หมิงคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กบอบบางจะกล้าหาญชาญชัยเช่นนี้นางครุ่นคิด นึกถึงชาติกำเนิด ถือขวดเหล้าพลางหัวเราะเสียงดังลั่น“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเป็นลูกสาวของมู่จือ พ่อเป็นเสือ ลูกจึงไม่ใช่หมา เจ้าเหมือนกับพี่ชายของเจ้ามาก”หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มดีใจ ก่อนจะยกขวดเหล้าพลางเอ่ย“ท่านพ่อเองก็เคยพูดเอาไว้ว่าบนโลกใบนี้ หากเขาเป็นวีรบุรุษ ท่านเองก็เป็นจอมวายร้าย!”
“เหตุใดถึงเป็นแบบนี้!”
“พี่สาว ฮือๆ พี่สาวที่น่าสงสารของข้า”ยังดีที่ไร้ซึ่งสุ้มเสียงของหลินเมิ้งหยา ชายทั้งสองสบตากัน พยายามสะกดกั้นความร้อนใจหลังจากผ่านช่วงเวลาเร่งด่วนไปแล้ว หลินเมิ้งหยาเดินออกจากกระโจม ใบหน้าแข็งทื่อ“เป็นอย่างไรบ้างพี่สาว เหตุใดสีหน้าท่าน?”หลินจงอวี้พุ่งตัวเข้าไปก่อนเป็นคนแรก มือเล็กกระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยา เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง“ข้าไม่เป็นไร เพียงแ
