ค่….เพียงแค่คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้พวกสารเลวนั่นจะทำเช่นนั้นกับพี่เยว่ถิง พวกมันทำเรื่องเลวร้ายมาก”ในโลกยุคปัจจุบัน นางที่เป็นนักศึกษาแพทย์เคยเห็นความเป็นความตายมาอย่างมากมายแต่นางที่ได้เห็นร่างกายส่วนล่างของเยว่ถิงแล้วถึงกับชะงักงันคนสารเลวพวกนั้น แค่ข่มขืนไม่พอ แต่ยัง….พี่เยว่ถิงผู้น่าสงสาร นางพยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด หากมิใช่เพราะบาดแผลได้รับบาดเจ็บจนติดเชื้อ บางทีนางก็อาจจะอดทนต่อไปหลินเมิ้งหยาโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หากมิใช่เพราะป๋ายจีฉุดรั้งร่างของนางเอาไว้ เกรงว่านางคงไปฆ่าคนเหล่านั้นแล้ว“พี่สาว อย่าปล่อยให้ความโกรธทำร้ายร่างกายของท่านเลย ข้าจะสั่งให้คนไปฆ่าพวกมันเอง”หลินจงอวี้มองพี่สาวของตนเองด้วยความสงสาร มือเล็กกุมมือของพี่สาวแน่น ก่อนจะคลายออกเล็กน้อยเมื่อได้เห็นมือสีขาวกำแน่นจนกลายเป็นสีแดง หัวใจของหลินจงอวี้เจ็บปวดเหลือเกิน“พวกมันตายไปแล้ว”หลงเทียนอวี้หยุดยืนตรงหน้าหลินเมิ้งหยา แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งคนกลุ่มนั้นถูกเขาจัดการไปนานแล้ว พอมาลองคิดดู บางทีเขาอาจปล่อยให้คนเหล่านั้นตายง่ายเกินไปเพลิงพิโรธฉายชัดในดวงตาของหลินเมิ้งหยา ร่างบอบบางเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง“ใช่แล้ว พวกมันตายไปแล้ว แต่ตัวการยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเสียด้วย”น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความเย็นชา สายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยาพุ่งไปทางกระโจมของไท่จื่อซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลโชคดีที่กระโจมรอบๆ บริเวณถูกย้ายไป
