มูกคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากลูกชายของตนเองตายไปแล้ว ฮ่องเต้หมิงจะยังมีกะจิตกะใจดื่มเหล้าหลินเมิ้งหยายิ่งมั่นใจในทฤษฎีของตนเองกระโจมของฮ่องเต้หมิงหาได้มีหญิงสาวคอยปรนนิบัติไม่ จะมีก็แต่เหล่าชายหนุ่มร่างกำยำเท่านั้นหนังเสือขนาดใหญ่ถูกวางพาดบนโต๊ะตัวยาวฮ่องเต้หมิงสวมใส่ชุดสีดำ นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือที่ถือเหล้ายกแก้วขึ้นกระดก“เอ๋? เหตุใดจึงเป็นหญิงสาวร่างเล็กเช่นเจ้าเล่า? ฟู่จวินของเจ้าอยู่ที่ใด?”ประหลาดใจเล็กน้อย เหตุใดจึงเป็นหลินเมิ้งหยาจึงมาหาพบเขาสายตาที่กำลังจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นร่องรอยของการดูถูก“คิดไม่ถึงเลยว่าผู้ชายของต้าจิ้นจะไร้ซึ่งความกล้า เสียดายคำชมของอาเป่ยเสียจริง”หลินเมิ้งหยากลับกระตุกยิ้ม ก่อนจะถอดผ้าคลุมสีดำออกนั่งลงยังตำแหน่งของแขก มือเล็กจับขวดเหล้ายกขึ้นดื่ม “อึก อึก”“เหล้าชั้นเลิศ”ใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปากของตนเอง ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลายเป็นสีแดงฮ่องเต้หมิงคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวร่างเล็กบอบบางจะกล้าหาญชาญชัยเช่นนี้นางครุ่นคิด นึกถึงชาติกำเนิด ถือขวดเหล้าพลางหัวเราะเสียงดังลั่น“ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าเป็นลูกสาวของมู่จือ พ่อเป็นเสือ ลูกจึงไม่ใช่หมา เจ้าเหมือนกับพี่ชายของเจ้ามาก”หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มดีใจ ก่อนจะยกขวดเหล้าพลางเอ่ย“ท่านพ่อเองก็เคยพูดเอาไว้ว่าบนโลกใบนี้ หากเขาเป็นวีรบุรุษ ท่านเองก็เป็นจอมวายร้าย!”
“พี่สาว ฮือๆ พี่สาวที่น่าสงสารของข้า”
ยังดีที่ไร้ซึ่งสุ้มเ
