รากฏรอยยิ้มมีเลศนัยเพราะเหตุนี้คนพวกนั้นจึงพยายามเข้ามาดับไฟตั้งแต่ต้นลม ขอเพียงอีกสามวันข้างหน้าไร้ซึ่งเงาของคนร้าย หลินเมิ้งหยาก็จะได้รับโทษตามความผิดแต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะเตรียมการเอาไว้แล้ว“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกสามวันก็คงมิใช่ทางเลือกที่ดี แม้องครักษ์จะมีฝีมือ แต่ก็คงมิอาจรับมืออย่างต่อเนื่องได้”ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีของพวกเขาก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้น“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น คืนนี้ท่านอ๋องไปกับข้าหน่อยได้หรือไม่”หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปมองทางหลงเทียนอวี้ ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่เผยรอยยิ้มซุกซนแม้หลงเทียนอวี้จะไม่รู้ว่านางต้องการทำอะไร แต่ถึงกระนั้นก็พยักหน้าลง“จริงสิ ในกลุ่มของพวกที่มาโจมตี มีคนของเถาฮวาอู๋อยู่หรือไม่?”อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านั้นชิงหูเอ่ยว่านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋มารวมตัวกันที่ตีนเขายิ่งไปกว่านั้น คนที่ถูกขังอยู่ในกระโจมยังเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋“อือ มีอย่างแน่นอน แต่พวกเขาแฝงตัวอยู่ในบ้านสกุลอื่น หากเจ้าไม่เตือนเอาไว้ เรื่องนี้คงไม่มีใครรู้”หลงชิงหานพยักหน้าลง ตลอดหลายวันมานี้เขารับผิดชอบดูแลลูกน้องในการนำศพคนเหล่านั้นไปทิ้งก่อนจะจัดการศพเหล่านั้น เขาตรวจสอบตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะพบว่าเป็นคนของเถาฮวาอู๋ไม่น้อย“เช่นนั้นก็ยากแล้ว หากคนของเถาฮวาอู๋แฝงตัวอยู่ในบ้านทุกสกุล หากพวกเราคิดจะดึงออกมา เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้น”คิ้วขมวดเข้าหากัน
