ม่ยอมออกไปไหนกำหนดการกลับเมืองหลวงถูกเลื่อนออกไปสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องดูการเคลื่อนไหวของหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้รอดูว่าพวกเขาจะจับตัวคนร้ายได้เช่นไร“ยังไม่ดีขึ้นอีกหรือ?”คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น สายตาอันเปี่ยมไปด้วยความกังวลจ้องมองทางหมอหลวง“ทูลพระชายา คุณหนูเยว่มีอาการป่วยทางใจ ไม่มียาอันใดสามารถรักษาให้หายได้พ่ะย่ะค่ะ”หมอหลวงมองหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางลำบากใจ ไม่มีใครรู้เลยว่าความสัมพันธ์ของคุณหนูสกุลเยว่และพระชายาอวี้จะดีมากถึงเพียงนี้หากรักษาให้หายก็คงมิเป็นไร แต่ถ้ารักษาไม่หาย เกรงว่าจะต้องโทษจากพระชายาอวี้อย่างแน่นอน“ป่วยทางใจ?”หลังจากวันที่ได้สนทนากับตนเอง เยว่ถิงยังคงหลับและไม่ฟื้นขึ้นมาอีกไม่ว่านางและเยว่ฉีจะร้องเรียกเยว่ถิงดังสักเพียงไหน แต่นางก็ไม่ตื่นเวลาเพียงสองวัน เยว่ถิงกลับซีดเซียวลงมากมองดูใบหน้าขาวซีดบนเตียง แม้แต่ลมหายใจยังอ่อนแรง แม้หลินเมิ้งหยาจะร้อนใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้“พี่สาว ต่อให้ท่านร้อนใจไปก็ไม่มีความหมาย พักสักหน่อยเถิด กินอะไรสักเล็กน้อย หากท่านเองก็เจ็บป่วยไปด้วยแล้วใครจะดูแลพี่เยว่ถิงเล่า?”หลินจงอวี้มองดูพี่สาว สายตาเป็นกังวลจ้องมองหลินเมิ้งหยาที่ดูแลเยว่ถิงโดยมิห่างแม้แต่เพียงก้าวเดียว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าร่างกายจะต้องรับไม่ไหวอย่างแน่นอน“ใช่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง ท่านเป็นเสมือนหัวใจของพวกเรา หากท่านเป็นอะไรไปขึ้นมา พวกเราจะทำอย่างไร?”ทั้งที่
