ของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยทั้งสองแอบกลับไปยังกระโจมของจวนอวี้ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตหลงเทียนอวี้ยืนอยู่ด้านนอก มองดูหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านและหายไปจากแนวสายตาสีหน้าอ่อนโยนเสมือนสายน้ำไหลพลันหายไปใบหน้าของเขากลับมาเย็นชาดังเดิม ก่อนหมุนตัว สาวเท้ายาวๆ ออกจากกระโจมดูเหมือนเขาที่มักแสดงท่าทีสงบนิ่งเสมอจะทำให้ไท่จื่อคิดว่าเขาเป็นคนที่สามารถรังแกได้ง่ายๆ“หลินขุ๋ย สั่งให้คนของเรากระจายข่าวว่าจับตัวคนร้ายที่ทำร้ายหูลู่หนานได้แล้ว”แผนการของหลินเมิ้งหยาล้ำเลิศ แต่ถ้าอยากจะทำให้คนพวกนี้เผยไต๋ออกมา เช่นนั้นคงต้องใช้ไม้แข็งดูสักหน่อย“พ่ะย่ะค่ะ”หลินขุ๋ยไปจัดการงานของตนเอง หลงเทียนอวี้กลับไปยังที่พักของหลงชิงหานทันทีที่เดินผ่านประตูเข้ามา เขาได้เห็นหลงชิงหานนอนเหยียดกายอยู่บนเตียง กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งกลางอากาศทำให้คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไปกินเหล้าจากที่ใดมา ท่าทางของเขาจึงเละเทะเช่นนี้“พี่สาม? เป็นอะไรไป? ถูกพี่สะใภ้ไล่ออกมาอีกแล้วหรือ?”หลงชิงหานหัวเราะ ราวกับว่าตั้งแต่ที่พี่สามได้รู้จักกับพี่สะใภ้ พี่สามมักถูกขู่เข็ญเสมอหลงเทียนอวี้ไม่สนใจเขา นั่งลงบนเก้าอี้พลางอ่านเอกสาร“แต่พี่สาม พี่จะจัดการเรื่องของเยว่ถิงอย่างไร?”เริ่มสร่างเมา หลงชิงหานมองดูชายตรงหน้า ดวงตากลับมาแจ่มแจ้งชัดเจนดังเดิม“เรื่องของเยว่ถิงถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เป้าหมายมิใช่เพียงสกุลเยว่ แต
