ไป“เพียะ” เสียงดังขึ้น ทุกคนในกระโจมตกตะลึงชิงหูกลับไม่หลบ เขาน้อมรับแรงฟาดจากฝ่ามือของนาง“ข้าบอกเจ้าว่าให้จับตาดูหูลู่หนานเอาไว้ ผลสุดท้ายเป็นอย่างไร เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจนได้ หรือเจ้าจะบอกข้าว่าต่อให้เห็นคนตายต่อหน้าก็ไม่คิดช่วยเหลือ?”ความโกรธ พวยพุ่งออกจากสมองของหลินเมิ้งหยานางไม่เห็นเลยว่าที่หน้าอกของชิงหูมีคราบเลือดสีแดงสดปรากฏให้เห็น“ช้าก่อน นายหญิง ตอนที่เกิดเรื่อง ชิงหูกับข้าช่วยกันต่อกรกับองครักษ์มากมายนับไม่ถ้วน หากมิใช่เพราะชิงหูต่อสู้กับคนเหล่านั้นด้วยชีวิต เกรงว่าคนในกระโจมนี้คงไม่มีชีวิตรอดแล้ว”ป๋ายซูพุ่งตัวเข้ามา ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเอาไว้เพียงประโยคเดียว ทุกคนจ้องมองชิงหูด้วยสายตาตกตะลึง“เจ้าเด็กน้อย หากยังรู้สึกโกรธแล้วล่ะก็ ตบหน้าข้าเพื่อระบายอีกก็ได้ อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด มันจะไม่ดีต่อร่างกาย”หากมิใช่เพราะได้รับบาดเจ็บ ริมฝีปากของเขาคงไม่ขาวซีดเช่นนี้หากมิใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนที่นางอยู่ในกระโจมของหูลู่หนาน ชิงหูจะต้องปรากฏตัวออกมาแบกรับความเจ็บปวดของนางอย่างแน่นอนทำไม…ทำไมนางมักจะมองข้ามคนที่อยู่ข้างกายของตัวเองเสมอหลินเมิ้งหยางอ้อมตัวป๋ายซู โผเข้าหาอ้อมกอดของชิงหูนางได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดจากการที่บาดแผลถูกกระแทก“ขอโทษ ทุกคน ข้าขอโทษ”ภายในอ้อมกอดของชิงหู หลินเมิ้งหยาปล่อยให้น้ำตาของตนเองรินไหลนางคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้“ไอหยา
