“ขอโทษ ข้า…”
ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว หลินเมิ้งหยายิ่งไม่รู้จะพูดอะไรอาเสวี่ยที่อยู่ในอ้อมกอดตื่นแล้ว ลิ้นสากเล็กๆ เลียนิ้วมือของหลินเมิ้งหยา ท่าทางเชื่อฟัง ไม่เหมือนหมาป่าเลยแม้แต่น้อย“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดต้องพูดขอโทษกันเล่า ระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำนั้น”ชิงหูยังคงส่งยิ้มตาหยี ลูบไล้เส้นผมของหลินเมิ้งหยาพิงแขนของชิงหู สำหรับนางแล้ว ชิงหูเปรียบเสมือนพี่ชายที่สนิทสนมที่สุดคนหนึ่ง“คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะลงมือได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งวิธีการยังน่ารังเกียจมากอีกด้วย”นางที่มาจากยุคปัจจุบันรู้สึกว่าวิธีที่คนพวกนั้นใช้ต่ำทรามจนเกินไปทั้งที่เป็นราชวงศ์แห่งซีฟาน แต่กลับทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ขึ้นมาได้ หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นยะเยือก บนหนทางข้างหน้ายังมีเรื่องอะไรรอนางอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?“ข้าเคยบอกแล้วว่าคนแบบนี้โหดร้ายเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความสกปรกโสโครก เจ้าเด็กน้อย หัวใจของเจ้าบริสุทธิ์เกินไป”สงครามในวังหลวงมีกลอุบายมากมายถูกวางเอาไว้ คิดหรือว่าพวกเขาจะเปิดเผยตัว?ความรุ่งเรืองที่เป็นฉากหน้ามีไว้เพื่อปกปิดความดำมืดที่อยู่ด้านหลัง“ข้าอยากปกป้องทุกคน ชิงหู ข้าควรทำเช่นไร?”หัวใจของหลินเมิ้งหยากระวนกระวายตลอดเวลา อีกทั้งยังรู้สึกขมขื่นเกินกว่าจะพรรณนาได้ชิงหูลูบไล้เส้นผมของนาง ร่องรอยของความมิอยากแยกจากปรากฏขึ้นในดวงตา ทว่าเขากลับทำเพียงเอ่ยเสียงเรียบ“แ
