“เมื่อก่อนพวกเราเฝ้ารอโอกาส แต่โอกาสของพวกเราห่างไกลมากขึ้นทุกที ชิงหาน พวกเราจะต้องเปลี่ยนแปลงได้แล้ว”
สีหน้าจริงจัง หลงเทียนอวี้มิได้ล้อเล่นแต่อย่างใดเมื่อมองสีหน้าของพี่สาม หลงชิงหานรู้สึกเสมือนมวลกระดูกในร่างกายถูกโจมตีเขามิอาจพูดโน้มน้าวได้อีกต่อไปเขาหัวเราะให้กับตนเอง สุดท้ายตนก็สู้พี่สามไม่ได้“ข้าเข้าใจแล้ว พี่สามพูดถูก”ไท่จื่อมัวเมาในกามตัณหา ฮองเฮาแทรกแซงกิจการบ้านเมืองหากยังปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้ต่อไป เขากับพี่สามคงทำได้แค่เพียงนอนรอความตายเท่านั้น“ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”หลงชิงหานมองดูพี่สามของตนเอง ก่อนจะส่งยิ้มจนใจออกมา“ท่านไม่มานอนที่กระโจมของข้าดูหรือ เกรงว่าตอนนี้ท่านน่าจะยังกลับไปไม่ได้”เพียงประโยคนี้ ทำให้หลงเทียนอวี้ทำอะไรไม่ถูกแน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะกลับไป“ไปกัน ที่นั่นยังมีเหล้าเหลือหรือไม่?”ทั้งสองควบม้าออกไป เหลือไว้เพียงองครักษ์เฝ้ากระโจมเท่านั้นหลินเมิ้งหยาอุ้มลูกเสือหิมะตัวน้อยกลับเข้าไปในกระโจม เพียงแหวกผ้าม่านออก นางได้เห็นสาวใช้ของตนเองกำลังล้อมรอบหญิงสาวบนเตียง“สวรรค์โปรด นายหญิงของข้ากลับมาแล้ว”ทันทีที่ปรากฏตัว ป๋ายซ่าวรีบวิ่งมาต้อนรับ ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“เป็นอะไรไป? พี่เยว่ถิงเป็นอะไร?”หลินเมิ้งหยาส่งลูกเสือตัวน้อยให้กับป๋ายซ่าว และรีบวิ่งไปที่เตียงแต่กลับได้เห็นพี่เยว่ถิงแหงนหน้ามองดูเพดานนิ่ง ราวกับคนไร้ชีวิตจิตใจแขนขาถูกมัดเ
