อาไว้ด้วยผ้าไหม ดังนั้นผิวสีขาวดุจหิมะจึงเริ่มกลายเป็นสีแดง“ใครเป็นคนทำ? ใคร?”“ข้าเอง”เสียงของชิงหูดังขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อได้ฟังกลับรู้สึกว่าเขามิได้มีท่าทางยียวนดังเดิมทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งนั้น กลับกัน ทันทีที่เห็นร่างสีขาวซีดของชิงหู เงื้อมือขึ้นก่อนจะตบลงไป“เพียะ” เสียงดังขึ้น ทุกคนในกระโจมตกตะลึงชิงหูกลับไม่หลบ เขาน้อมรับแรงฟาดจากฝ่ามือของนาง“ข้าบอกเจ้าว่าให้จับตาดูหูลู่หนานเอาไว้ ผลสุดท้ายเป็นอย่างไร เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจนได้ หรือเจ้าจะบอกข้าว่าต่อให้เห็นคนตายต่อหน้าก็ไม่คิดช่วยเหลือ?”ความโกรธ พวยพุ่งออกจากสมองของหลินเมิ้งหยานางไม่เห็นเลยว่าที่หน้าอกของชิงหูมีคราบเลือดสีแดงสดปรากฏให้เห็น“ช้าก่อน นายหญิง ตอนที่เกิดเรื่อง ชิงหูกับข้าช่วยกันต่อกรกับองครักษ์มากมายนับไม่ถ้วน หากมิใช่เพราะชิงหูต่อสู้กับคนเหล่านั้นด้วยชีวิต เกรงว่าคนในกระโจมนี้คงไม่มีชีวิตรอดแล้ว”ป๋ายซูพุ่งตัวเข้ามา ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเอาไว้เพียงประโยคเดียว ทุกคนจ้องมองชิงหูด้วยสายตาตกตะลึง“เจ้าเด็กน้อย หากยังรู้สึกโกรธแล้วล่ะก็ ตบหน้าข้าเพื่อระบายอีกก็ได้ อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด มันจะไม่ดีต่อร่างกาย”หากมิใช่เพราะได้รับบาดเจ็บ ริมฝีปากของเขาคงไม่ขาวซีดเช่นนี้หากมิใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนที่นางอยู่ในกระโจมของหูลู่หนาน ชิงหูจะต้องปรากฏตัวออกมาแบกรับความเจ็บปวดของนางอย่างแน่นอนทำไม…
