ทำไมนางมักจะมองข้ามคนที่อยู่ข้างกายของตัวเองเสมอหลินเมิ้งหยางอ้อมตัวป๋ายซู โผเข้าหาอ้อมกอดของชิงหูนางได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดจากการที่บาดแผลถูกกระแทก“ขอโทษ ทุกคน ข้าขอโทษ”ภายในอ้อมกอดของชิงหู หลินเมิ้งหยาปล่อยให้น้ำตาของตนเองรินไหลนางคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้“ไอหยา ไอหยา อย่าร้องไห้ เจ้าไปดูเจ้าเด็กที่นอนอยู่บนเตียงนั่นเถอะ ตั้งแต่ตอนที่เข้ามา นางพยายามกัดลิ้นตัวเองตาย อีกทั้งยังพยายามทำร้ายตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว”ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะทำกับเขาอย่างไร แต่ชิงหูยังคงปฏิบัติกับนางอย่างอ่อนโยนเสมอลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของหลินเมิ้งหยา ตบบ่าของนางเพื่อให้นางไปดูอาการเยว่ถิงเยว่ฉีถูกรับมาอยู่ด้วยกัน นางกำลังกุมมือพี่สาวพร้อมทั้งปาดน้ำตา“พี่เยว่ถิง ข้ามาแล้ว”เสียงอ่อนโยนแผ่วเบา กลัวว่าคนตรงหน้าจะขัดขืนหลินเมิ้งหยาปาดน้ำตา เผยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ข้ารู้ว่าท่านกำลังร้องไห้ในใจ ข้าเองก็เช่นกัน พี่เยว่ถิง พี่จะทำร้ายตัวเองเพื่อทำให้ศัตรูดีใจกระนั้นหรือ?”ก่อนหลินเมิ้งหยากลับมา ทุกคนพูดโน้มน้าวนางนับครั้งไม่ถ้วนทว่าเยว่ถิงกลับไม่ตอบโต้และเอาแต่ร้องไห้คนที่นิ่งเงียบตลอดเวลาอย่างเยว่ถิง หลังจากได้เห็นหน้าหลินเมิ้งหยาแล้ว หยาดน้ำตาพลันไหลออกมาไม่ขาดสาย“พวกเราออกไปกันก่อนเถอะ ปล่อยให้นายหญิงพูดคุยกับคุณหนูตามลำพังจะดีกว่า”เหตุเพราะเสียงเอะอะโวยวายทางด้านนอก ดังนั้นทุกคนจึงรู้เรื่องทั้งห
