ชิงหูติดอยู่ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจ“วางใจเถิด เจ้ารู้ดีว่าข้าเป็นใคร แค่บาดแผลเล็กน้อย อีกไม่นานก็หาย”ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมหายใจสมดุล ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงหลินเมิ้งหยากอดอาเสวี่ย เป็นครั้งแรกที่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับชิงหูหมายเหตุยกถาดเสมอคิ้ว1 หมายถึงความรักของสามีภรรยาที่มีให้กัน
เขามิอาจพูดโน้มน้าวได้อีกต่อไป
เขาหัวเราะให้กับตนเอง สุดท้ายตนก็สู้พี่สามไม่ได้“ข้าเข้าใจแล้ว พี่สามพูดถูก”ไท่จื่อมัวเมาในกามตัณหา ฮองเฮาแทรกแซงกิจการบ้านเมืองหากยังปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้ต่อไป เขากับพี่สามคงทำได้แค่เพียงนอนรอความตายเท่านั้น“ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”หลงชิงหานมองดูพี่สามของตนเอง ก่อนจะส่งยิ้มจนใจออกมา“ท่านไม่มานอนที่กระโจมของข้าดูหรือ เกรงว่าตอนนี้ท่านน่าจะยังกลับไปไม่ได้”เพียงประโยคนี้ ทำให้หลงเทียนอวี้ทำอะไรไม่ถูกแน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะกลับไป“ไปกัน ที่นั่นยังมีเหล้าเหลือหรือไม่?”ทั้งสองควบม้าออกไป เหลือไว้เพียงองครักษ์เฝ้ากระโจมเท่านั้นหลินเมิ้งหยาอุ้มลูกเสือหิมะตัวน้อยกลับเข้าไปในกระโจม เพียงแหวกผ้าม่านออก นางได้เห็นสาวใช้ของตนเองกำลังล้อมรอบหญิงสาวบนเตียง“สวรรค์โปรด นายหญิงของข้ากลับมาแล้ว”ทันทีที่ปรากฏตัว ป๋ายซ่าวรีบวิ่งมาต้อนรับ ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“เป็นอะไรไป? พี่เยว่ถิงเป็นอะไร?”หลินเมิ้งหยาส่งลูกเสือตัวน้อยให้กับป๋ายซ่าว และรีบวิ่งไปที่เตียงแ
