แต่ตอนนี้นางจะขุดบาดแผลของพี่เยว่ถิงขึ้นมาได้อย่างไร?
“เจ้าหลบออกไปเดี๋ยวนี้ เยว่ถิง เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ เหตุใดของประจำกายตัวเจ้าจึงไปตกอยู่ในมือขององครักษ์! พวกเราสกุลเยว่ถูกเจ้าทำให้เสียชื่อหมดแล้ว”ฮูหยินเยว่ผลักมือของหลินจงอวี้ออก ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเสียงร้องโวยวายของนางดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนมากหลินเมิ้งหยาเองก็ได้เห็นเหตุการณ์ด้านนอกแล้ว ทุกคนกำลังชี้มือชี้ไม้เข้ามาภายในตกลงนางเป็นแม่แบบไหนกันแน่ ลูกสาวของตนเองถูกข่มขืน แต่นางกลับร้องโหวกเหวกโวยวายเหมือนกลัวจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้อย่างไรอย่างนั้น“ท่านป้าเยว่ อย่าสาวไส้ให้กากินเลย เรื่องนี้เงียบไว้จะดีที่สุด”หลินเมิ้งหยามีใบหน้าเย็นชา ไม่เคยเจอแม่แบบนี้มาก่อน“ฮึ เจ้าบอกมิใช่หรือว่าพี่ชายของเจ้าหมั้นหมายกับเยว่ถิงเอาไว้แล้ว? เช่นนั้นนางก็มิใช่คนของสกุลเยว่อีกต่อไป ในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเจ้าสกุลหลินคงยังต้องการนางอยู่ใช่หรือไม่?”เหตุใดบนโลกใบนี้จึงมีมารดาเช่นนางหรือผลประโยชน์ที่ได้รับจากฮองเฮาจะสามารถซื้อกระทั่งชีวิตของลูกสาวนางได้?เพลิงพิโรธพวยพุ่งขึ้นในใจของหลินเมิ้งหยา นางผิดเอง หากรู้ว่าแม่ของเยว่ถิงจะประสงค์ร้ายเช่นนี้ นางคงจะรับตัวเยว่ถิงมาก่อนหน้านั้นแล้ว“ดี นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เยว่ถิงมิใช่ลูกสาวของท่านอีก ข้าจะพานางไปด้วย หลบไป”หลินเมิ้งหยาพยุงร่างอ่อนยวบยาบของเยว่ถิงขึ้นมา และกำลังจะพ
