าจากไปมองดูหยาดน้ำตาบนใบหน้าของพี่เยว่ถิง คนบริเวณรอบๆ ชี้มือชี้ไม้มาทางนาง ราวกับต้องการตำหนิติเตียนหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนี้“หุบปากให้หมด!”ด้านนอกกระโจม หลินจงอวี้ส่งเสียงตะคอก คนเหล่านั้นปิดปากสนิทมองดูใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มน้อย เมื่อได้เห็นท่าทางเย็นชาของเขา คนเหล่านั้นจึงสงบลง“พี่เยว่ถิง พวกเราไปกันเถิด”ช่วยเยว่ถิงสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย หลินเมิ้งหยาไม่อยากให้เยว่ถิงต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้วร่างกายบอบบางพยุงร่างของเยว่ถิงเพียงลำพัง ขณะที่เดินผ่านฮูหยินเยว่ที่กำลังโกรธเกรี้ยว ใบหน้านวลของหลินเมิ้งหยาพลันเย็นชาราวกับน้ำแข็ง“อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยคนที่ทำร้ายพี่เยว่ถิงไป จงจำเอาไว้ พวกเราสกุลหลินล้วนเป็นคนอำมหิต พวกเราจะไม่หยุดจนกว่าศัตรูของเราจะตาย”ดวงตาที่เคยสุกสกาวราวหยดน้ำกลับกลายเป็นเย็นชาทั้งที่เป็นเพียงหญิงสาวร่างกายบอบบาง ทว่าคำพูดของนางประหนึ่งใบมีดอันแสนคมกริบ แม้แต่ฮูหยินเยว่เองยังต้องขยับเท้าถอยหลัง“เจ้า…บังอาจพูดกับข้าเช่นนี้เชียวหรือ! คิดหรือว่าอ๋องอวี้จะปกป้องเจ้าได้?”เย็นชาเหลือเกิน ร่างของฮูหยินเยว่หดลงเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นยังคงยืดอกตอบโต้ฝีปากกับหลินเมิ้งหยา“ปกป้องได้หรือไม่ได้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องมาสนใจ พวกเราสกุลหลินไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่นอน ฮูหยินเยว่ ข้าไม่สนใจหรอกว่าท่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ แต่ความโกรธของพวกเราสกุลหลิน ท่านไม
