ไว้ หลินเมิ้งหยามองดู นางรู้สึกคุ้นหน้าของคนเหล่านั้นที่แท้ พวกเขาคือคนที่หลงเทียนอวี้ส่งมาคุ้มครองดูแลนาง“พระชายา”ทันทีที่หลินเมิ้งหยาปรากฏตัว ทหารสิบกว่าคนถวายคำนับ หลินจงอวี้ยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยสีหน้าเย็นชา“กลับไปยังกระโจมของพวกเราเถิด เสี่ยวอวี้ เจ้ามาพยุงพี่เยว่ถิง ข้าจะไปหาท่านอ๋อง”ตั้งแต่ออกจากกระโจม ร่างกายของพี่เยว่ถิงสั่นเทาอยู่ตลอดเวลาบรรยากาศกลางป่ายามค่ำคืนเย็นยะเยือก แต่ต่อให้เย็นขนาดไหน ก็ยังมิอาจเทียบได้กับใจคน“นายหญิง พวกเราจัดการเองเจ้าค่ะ”เมื่อเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยของป๋ายจีปรากฏตรงหน้าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก หลินเมิ้งหยาก้มหน้าปลอบโยนเยว่ถิง ก่อนจะส่งมอบนางให้กับป๋ายจีเสื้อคลุมสีเทาห่อหุ้มร่างของเยว่ถิงเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิอาจปิดบังสายตาของคนเหล่านั้นได้สายตาเหยียดหยามเหล่านั้นหลินเมิ้งหยารู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกินเมื่อนึกถึงตอนนี้แม้จะหาข้ออ้างมาปกปิดก็คงมิทันแล้วป๋ายซ่าวเองก็นำเสื้อคลุมสีแดงมาคลุมร่างของนางไว้เพื่อป้องกันความหนาวเสือตัวนั้นถูกไล่ต้อนเข้าไปในป่าลึก ทุกคนพากันไปไล่ล่าเสือตัวนั้นดวงตาของหลินเมิ้งหยาหลงเหลือไว้เพียงความเย็นชา เดินออกไปยังกระโจมอันหรูหราภายในตอนนี้มีเสียงเพลงดังออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาว เสียงพึงพอใจของพวกผู้ชายไม่รู้จักพอบางที คนที่อยู่ภายในคงเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองมาก ดังนั้นด้านนอกจึงไม่มีองครักษ์แม้แต่คนเ
