ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเริ่มกลายเป็นสีแดง สวรรค์โปรด นับตั้งแต่วันที่ข้ามภพมา เหตุใดนางจึงยิ่งอยู่ยิ่งโรคจิตกันนะ?
ทุกวันนางถูกชิงหู หลินจงอวี้ห้อมล้อมยังไม่เท่าไร แต่ทุกครั้งที่พบกับหลงเทียนอวี้ สมองที่ตนเองมักจะภาคภูมิใจอยู่เสมอพลันหยุดทำงานกะทันหัน“จริงสิ คืนนี้ฮ่องเต้หมิงชวนข้าดื่มเหล้าที่กระโจมงานเลี้ยง เจ้าพักผ่อนเร็วหน่อยแล้วกัน”นั่นเท่ากับว่าคืนนี้นางจะต้องนอนคนเดียวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ หัวใจพลันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเฮ้อ เหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด“อีกเรื่อง ฮ่องเต้หมิงต้องการนำตัวหงอวี้กลับ เหตุเพราะนางสร้างปัญหาให้กับเจ้า ดังนั้นเขาจึงฝากมาขอโทษเจ้าด้วย”เมื่อนึกถึงใบหน้างดงามเย้ายวนขึ้นมาได้ มุมปากพลันกระตุกยิ้มชั่วร้ายขึ้นมานางเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าสตรีคนนั้นจะต้องไม่ได้มาดี ดังนั้นจึงใช้วิธีนั้นจัดการฮ่องเต้หมิงสบายใจเสียยิ่งกระไร อย่าว่าแต่เรื่องที่บอกว่าจะเอากลับก็เอากลับไปได้ แต่เขายังแอบอ้างชื่อของนางในการเอากลับไปด้วยเมื่อคิดได้ว่าบรรยากาศในจวนจะกลับมาสงบอีกครั้ง ความว้าวุ่นในสมองจึงหายไปมากเลยทีเดียว“เพคะ เช่นนั้นรีบไปรีบกลับนะเพคะ”หลินเมิ้งหยาอุ้มลูกหมาป่าแล้วนั่งลงบนเตียง ช่วงบ่ายไม่มีอะไรมาก ทุกคนเพียงดื่มกินกันอยู่ในกระโจมนางขี้เกียจออกไปด้านนอก ดังนั้นจึงอยู่เล่นกับอาเสวี่ยภายในกระโจมชิงหูเลิกอำพรางกาย เขาปรากฏตัวต่อหน้าหลินเมิ้งหยาและเล่นก
