“หงิง หงิง…” ลูกหมาป่าตัวนี้หิวมาก ทันทีที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา มันก็เริ่มดิ้นทันที
ลูบไล้เส้นขนนุ่มนิ่ม หัวใจของหลินเมิ้งหยาใกล้จะละลายเต็มที“ป๋ายจื่อ ไปเบิกนมวัวมา เจ้าหมาน้อยตัวนี้จะต้องหิวมากอย่างแน่นอน”ลูกหมาป่าตัวใหญ่กว่าฝ่ามือของนางนิดเดียวเท่านั้น ดวงตาเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น“ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถเลี้ยงมันได้หรือไม่เพคะ?”อยู่ๆ หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันสั่นไหวหมาป่าตัวนี้น่าสงสารมาก เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ยิ่งไปกว่านั้นมันยังน่ารักมาก“แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นหมาป่า หากวันใดวันหนึ่งมันทำร้ายเจ้าขึ้นมา จะทำเช่นไร?”อันที่จริง ก่อนมอบให้นาง เขาเองก็ยังกังวลหมาป่ามิได้จริงใจต่อเจ้าของเหมือนอย่างสุนัขทั่วไป พวกมันมีสัญชาตญาณของตนเองหากวันหนึ่งมันทำร้ายหลินเมิ้งหยาขึ้นมา เขาเกรงว่าเขาคงมิอาจยับยั้งได้ทัน“วางใจเถิดเพคะ หม่อมฉันจะระวัง อีกอย่าง หม่อมฉันรู้สึกได้ถึงความฉลาดของเจ้าหมาป่าตัวนี้ มันสามารถแยกได้ว่าใครทำดีกับมัน”อุ้มลูกหมาป่าตัวน้อย หลินเมิ้งหยาไม่อาจปล่อยตัวมันได้อีกต่อไปเจ้าลูกหมาตัวนี้ฉลาดมากจริง ๆ แข้งขาเล็ก ๆ เกาะแขนของนางเอาไว้ อีกทั้งยังคลอเคลียไม่หยุดครู่ต่อมา รังสีของความเป็นแม่แผ่กระจายออกมาจากหลินเมิ้งหยาน่ารักอะไรขนาดนี้ หลินเมิ้งหยาหลงรักมันจนวางไม่ลง“ได้ เช่นนั้นก็เลี้ยงมันเถิด”หลงเทียนอวี้รู้อยู่ก่อนแล้วว่าหลินเมิ้งหยาต้องช
