ใบหน้างดงามเผยให้เห็นอาการขวยเขิน แก้มนวลแดงระเรื่อ หลินเมิ้งหยาจึงหยุดแกล้งว่าที่พี่สะใภ้ของตนเอง
สายตาของหูลู่หนานพลันหันมาจ้องมองเรือนร่างของตนเอง
มิมีใครพูดเรื่องงานดูตัวในวันนั้นอีก ทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยายังคงรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย
หูลู่หนานมิเหมือนคนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้น แม้ฮูหยินเยว่จะถูกนางหยุดเอาไว้ได้ ทว่าฮูหยินเยว่กลับยังไม่ตัดใจ
หากนางบีบบังคับพี่เยว่ถิงไปแต่งงานกับองค์ชายรองแห่งซีฟานอีกครั้ง เกรงว่าหลินเมิ้งหยาจะไร้ซึ่งหนทางช่วยเหลือ
“ข้าเขียนจดหมายถึงพี่ชายแล้ว หวังว่าเขาจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
หลินเมิ้งหยากระซิบเสียงเบา ขณะเดียวกัน สีหน้าของเยว่ถิงยิ่งแดงก่ำ
“เจ้านี่หนา แซวข้าอยู่เรื่อย หรือเจ้าไม่รู้ว่าตัวเองก็กลายเป็นคนดังของต้าจิ้นไปแล้ว?”
เม้มปากแอบหัวเราะ แต่ถึงกระนั้นมุมปากที่หยักขึ้นทำให้รู้ได้ว่านางกำลังยิ้ม
เด็กคนนี้นี่หนา อย่าคิดว่านางจะไม่รู้เรื่องของนางกับท่านอ๋องเมื่อคืน ตอนนี้เรื่องนั้นกลายเป็นข่าวดังของต้าจิ้นไปแล้ว
ใครจะรู้เล่าว่าองค์ชายผู้แสนเย็นชาแห่งต้าจิ้น หลังจากแต่งงานแล้วจะรักและเอ็นดูชายาของตนเองขนาดนี้
หลินเมิ้งหยาแม้จะโง่ แต่กลับเป็นคนโง่ที่มีความสุขมาก เรื่องดี ๆ มักเกิดขึ้นกับนางเสมอ
