“ยังมีข่าวอะไรอีกหรือ ข้าจำได้ว่าข้ากลายเป็นคนดังตั้งแต่แต่งงานกับท่านอ๋องแล้วนี่นา อีกอย่าง ไม่มีใครล่วงรู้ความรู้สึกที่แท้จริงที่ท่านอ๋องมีต่อข้าหรอก”
เยว่ถิงคิดอยากแกล้งแซวหลินเมิ้งหยาให้อาบม้วน แต่กลับสังเกตเห็นสายตาอิจฉาริษยาที่กำลังจ้องมองมา
เลิกคิ้วขึ้น มองเห็นสายตาของหลินเมิ้งหวู่ที่กำลังจับจ้องมองมา
นับตั้งแต่วันที่หลินเมิ้งหวู่คลอดออกมา นางและแม่ของนางพร้อมที่จะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากหลินเมิ้งหยา
ของที่เยว่ถิงส่งมอบให้หลินเมิ้งหยาเป็นพิเศษมักจะถูกผู้หญิงคนนี้แย่งไปเสมอ
ดังนั้น เยว่ถิงจึงมิได้รู้สึกยินดียินร้ายกับเด็กคนนี้เสียเท่าไร
“ใช่แล้ว ความรู้สึกที่ท่านอ๋องมีต่อเจ้า ใช่ว่าใครก็ได้จะได้รับมัน”
เยว่ถิงเป็นคุณหนูที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดี เรื่องบางเรื่องนางก็มิอาจเอ่ยออกมาได้
ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนที่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด ดังนั้นน้ำเสียงจึงไร้ซึ่งความเกรงใจ
“คนบางคนมักใหญ่ใฝ่สูง คิดจะแย่งชิงของที่ไม่ใช่ของตนเอง น่ารังเกียจจริง ๆ”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของหลินเมิ้งหวู่เปลี่ยนไป
หลังจากสูดลมหายใจลึก ๆ หลินเมิ้งหวู่หันหน้ากลับ
วันนี้เป็นวันที่แปลกประหลาดเหลือเกิน โดยเฉพาะหลินเมิ้งหวู่ แม้จะถูกหลินเมิ้งหยายั่วยุซึ่งหน้า แต่นางกลับไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่กลับหันหน้าไปมองการแข่งขันต่อ ท่าทีสงบนิ่งของนางทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกแปลกใจ
