“เอาล่ะ อย่าได้หวังว่าจะมีอะไรให้ดูเลย เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว”
หลังจากคนที่อยู่รอบๆ ได้เห็นปฏิกิริยาของหลินเมิ้งหยา พวกเขาต่างพากันแยกย้ายกลับไป
ดูเหมือน ข่าวที่ว่าท่านอ๋องอวี้กลัวเมียจะเป็นเรื่องจริง มิเช่นนั้น เหตุใดทันทีที่พระชายาปรากฏตัว ท่านอ๋องจะต้องรีบกลับเข้าไปในกระโจม?
เมื่อหมุนตัวกลับมาก็เห็นว่าหลงเทียนอวี้เหยียดกายนอนลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว
หลับตาสนิท แต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ว่าหลงเทียนอวี้ยังไม่ได้นอนหลับ
“ท่านอ๋องหลับแล้วหรือเพคะ?”
ตั้งใจแกล้งเขา อยู่ๆ หลินเมิ้งหยานึกสนุกขึ้นมา
“ถ้าหลับแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันดับไฟแล้วนะเพคะ”
ครู่ต่อมาเปลวเทียนก็ดับลง ขณะเดียวกัน ภายในกระโจมพลันมืดสนิท เหลือเพียงดวงตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยาที่กำลังจับจ้องหลงเทียนอวี้ซึ่งนอนอยู่ตรงหน้าเท่านั้น
นางเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอนกายนอนลงเคียงข้างหลงเทียนอวี้
แต่นางสัมผัสได้ว่าทันทีที่ตนเองเอนกายนอนลงไป ร่างของหลงเทียนอวี้พลันแข็งทื่อ
ขณะเดียวกัน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
“ท่านอ๋อง พระองค์ไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกับผู้ใดมาก่อนสินะเพคะ?”
แม้จะได้รับความเงียบเป็นคำตอบ แต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสจากลมหายใจของเขาได้ว่ากำลังว้าวุ่น
สวรรค์โปรด นางไม่เคยรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้จะยังเป็นชายบริสุทธิ์
“หม่อมฉันเองก็เหมือนกัน หม่อมฉันไม่เคยนอนกับชายคนไหนมาก่อน ท่านอ๋องเป็นคนแรกเลยเพคะ”
