มและให้เกียรติ
ลูกหมาป่าตัวใหญ่กว่าฝ่ามือของนางนิดเดียวเท่านั้น ดวงตาเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่ามันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถเลี้ยงมันได้หรือไม่เพคะ?”อยู่ๆ หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันสั่นไหวหมาป่าตัวนี้น่าสงสารมาก เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ยิ่งไปกว่านั้นมันยังน่ารักมาก“แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นหมาป่า หากวันใดวันหนึ่งมันทำร้ายเจ้าขึ้นมา จะทำเช่นไร?”อันที่จริง ก่อนมอบให้นาง เขาเองก็ยังกังวลหมาป่ามิได้จริงใจต่อเจ้าของเหมือนอย่างสุนัขทั่วไป พวกมันมีสัญชาตญาณของตนเองหากวันหนึ่งมันทำร้ายหลินเมิ้งหยาขึ้นมา เขาเกรงว่าเขาคงมิอาจยับยั้งได้ทัน“วางใจเถิดเพคะ หม่อมฉันจะระวัง อีกอย่าง หม่อมฉันรู้สึกได้ถึงความฉลาดของเจ้าหมาป่าตัวนี้ มันสามารถแยกได้ว่าใครทำดีกับมัน”อุ้มลูกหมาป่าตัวน้อย หลินเมิ้งหยาไม่อาจปล่อยตัวมันได้อีกต่อไปเจ้าลูกหมาตัวนี้ฉลาดมากจริง ๆ แข้งขาเล็ก ๆ เกาะแขนของนางเอาไว้ อีกทั้งยังคลอเคลียไม่หยุดครู่ต่อมา รังสีของความเป็นแม่แผ่กระจายออกมาจากหลินเมิ้งหยาน่ารักอะไรขนาดนี้ หลินเมิ้งหยาหลงรักมันจนวางไม่ลง“ได้ เช่นนั้นก็เลี้ยงมันเถิด”หลงเทียนอวี้รู้อยู่ก่อนแล้วว่าหลินเมิ้งหยาต้องชอบ ลูกหมาป่าตัวนั้นเองก็เฉลียวฉลาด มันรู้ว่าหลินเมิ้งหยาคือคนที่สามารถให้ข้าวให้น้ำมันกินได้ ดังนั้นมันจึงส่งเสียงออดอ้อนคลอเคลียหลินเมิ้งหยา“น่ารักจังเลย! นายหญิงไปเอาหมามาจากที่ไหนหรือเจ้าคะ?”หลินเ
