่ยเสมือนชอบอาเสวี่ยมาก แต่น่าเสียดายที่หมาป่าตัวนี้ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อยหลังจากกินนมอิ่มแล้ว มันวิ่งเข้าไปขดตัวนอนที่ขาของหลินเมิ้งหยาวางศีรษะลงบนเท้าของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหลับไป“ลูกหมาป่าตัวนี้ยังเด็กมากเกินไป พอกินอิ่มก็นอน ไม่เห็นเหมือนราชาแห่งหมาป่าตรงไหน”หูเทียนเป่ยอาศัยอยู่ที่ซีฟาน เขาจึงรู้จักอุปนิสัยของหมาป่าเหล่านี้ดีคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะเป็นสายพันธุ์ของราชาแห่งหมาป่า“เกรงว่าเทียนเป่ยซง1คงมิได้มาที่นี่เพียงเพื่อชื่นชมหมาป่าหิมะใช่หรือไม่?”หลงเทียนอวี้ได้ยินบทสนทนาระหว่างหูเทียนเป่ยและหลินเมิ้งหยา ความหงุดหงุดพลันผุดขึ้นในหัวใจคำพูดนี้เรียกสติของหูเทียนเป่ยกลับมา หลินเมิ้งหยาใช้โอกาสนี้โอบอุ้มตัวอาเสวี่ยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด“ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพราะจะคุยเรื่องการอภิเษก เสด็จพ่อเร่งให้ข้าเลือกชายาที่จะอภิเษกด้วย มิเช่นนั้นพระองค์จะเป็นผู้เลือกให้กับข้า”เมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงาน หูเทียนเป่ยรู้สึกยุ่งยากใจเสียยิ่งกว่าหลินเมิ้งหยาแม้หญิงสาวชนชั้นสูงแห่งต้าจิ้นจะมีใบหน้างดงาม กิริยามารยาทอ่อนโยน แต่พวกนางหาใช่ชายาที่เขาอยากได้ไม่ชายาของเขาควรแตกต่างจากผู้อื่น ควรมีความคิดเห็นเฉกเช่นเดียวกับเขาและอยู่ครองรักกันที่ซีฟานอย่างมีความสุขดังนั้น เขาจึงไม่อยากแต่งงานกับลูกคุณหนูตระกูลใหญ่โต“สาวใช้ของหม่อมฉันไม่เหมาะสมกับพระองค์ ต้าจิ้นมีสาวงามอีกมากมาย องค์ชายไม่ลองเลือกดูใหม่ดูเพคะ”เมื่
