วซินจะทำเช่นไร?นางเป็นเพียงเด็กสาวอ่อนแอ เพียงหมาป่าตัวนี้กัด นางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว“พวกเจ้ากำลังกลัวอะไรกันอยู่? วางใจเถิด หากพวกเราเลี้ยงดูมันตั้งแต่ยังเด็กและเลี้ยงดูมันด้วยความจริงใจ มันจะต้องจริงใจต่อพวกเราแน่นอน แล้วแบบนี้มันจะทำร้ายพวกเราได้อย่างไร?”คำพูดของหลินเมิ้งหยาได้รับความเห็นด้วยจากป๋ายซูเด็กคนนี้มักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ อาจพูดออกมาบ้างเป็นบางครั้ง แต่ทุกครั้งที่พูดล้วนมีเหตุผล“ข้าคิดว่านายหญิงพูดได้ไม่เลว ยิ่งไปกว่านั้นข้าเคยได้ยินเรื่องที่ว่ามีคนอาศัยอยู่กับหมาป่า อีกทั้งยังมีเด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งอาศัยกับหมาป่าอีกด้วย”หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ในโลกปัจจุบันเองก็มีเรื่องเล่าของเด็กชายกับหมาป่า ดังนั้นเจ้าลูกหมาป่าตัวนี้จะต้องกลายเป็นหมาป่าเชื่องๆ ในอนาคตเป็นแน่“ในราชวงศ์แห่งซีฟานเองก็มีคนเลี้ยงหมาป่าจนเชื่อง ดังนั้นพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก”หลงเทียนอวี้พาหูเทียนเป่ยเดินเข้ามา หูเทียนเป่ยจึงส่งเสียงอธิบายเมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาขององค์รัชทายาทแห่งซีฟาน ป๋ายจื่อพลันหน้าแดงก่ำ นางรีบมุดเข้าไปหลบหลังหลินเมิ้งหยาทันที“ที่แท้องค์รัชทายาทก็เสด็จมาถึงที่นี่ เชิญนั่งเพคะ”หลินเมิ้งหยากลับแสดงความใจกว้าง นางสังเกตเห็นแววตาหลงใหลในสายตาของป๋ายจื่ออันที่จริงหูเทียนเป่ยเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย แต่น่าเสียดาย เกรงว่าราชวงศ์แห่งซีฟานจะมีความซับซ้อนมากกว่าที่พวกนางได้เห็น“หมาป่าตัวนี
