หมาป่าตัวนั้นเองก็เฉลียวฉลาด มันรู้ว่าหลินเมิ้งหยาคือคนที่สามารถให้ข้าวให้น้ำมันกินได้ ดังนั้นมันจึงส่งเสียงออดอ้อนคลอเคลียหลินเมิ้งหยา“น่ารักจังเลย! นายหญิงไปเอาหมามาจากที่ไหนหรือเจ้าคะ?”หลินเมิ้งหยาอุ้มลูกหมาป่ากลับมายังที่นั่งของตนเอง สาวใช้ทั้งสี่รีบกรูกันเข้ามามือเล็กมือน้อยยื่นเข้าไปสัมผัสตัวมันเบา ๆ“มันไม่ใช่หมา แต่มันคือหมาป่า”ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแปลก หลังจากลูกหมาป่าตัวนี้ถูกหลินเมิ้งหยาอุ้ม มันแสดงท่าทีเชื่อฟังอย่างน่าประหลาด ยิ่งไปกว่านั้นยังขายความน่ารักให้กับคนมองอีกด้วยคำพูดของหลินเมิ้งหยามิทำให้คนทั้งห้าหวาดกลัวถึงอย่างไรเจ้าหมาป่าตัวน้อยก็แสนน่ารัก แม้มันจะเป็นหมาป่า แต่ถึงกระนั้นก็ยังทำให้ผู้คนหลงรัก“เช่นนั้นพวกเราตั้งชื่อให้มันดีหรือไม่”อุ้มหมาป่าตัวน้อยกลับไปยังกระโจมของตนเอง เจ้าลูกหมาป่าตัวน้อยเข้าไปดื่มนมวัวอุ่นๆหลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางรู้สึกว่าชื่ออาเสวี่ยช่างเหมาะกับมันยิ่งนัก“ให้มันชื่อว่าอาเสวี่ยแล้วกัน จากนี้ไปพวกเราจะเลี้ยงดูมันที่ตำหนักหลินเมิ้งหยาตัดสินใจ ทว่าดวงตาของสาวใช้ทั้งสี่กลับเบิกกว้าง จะเก็บหมาป่าไว้ในตำหนักกระนั้นหรือ พระชายากำลังล้อเล่นอยู่กระมัง?“เอ๋? ไม่มีใครเลี้ยงลูกหมาป่าหรอกนะเจ้าคะ ท่านไม่กลัวว่ามันจะแว้งกัดท่านตอนโตหรือ?”ป๋ายจื่อมองทางนายหญิงตัวเอง ท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย ตอนนี้ยังไม่เป็นไร แต่ถ้าหากมันโตขึ้นและทำร้ายคนในตำหนักหลิวซินจะ
