็นเพียงแค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”คำพูดของฮ่องเต้หมิงเจือไว้ซึ่งการยั่วยุ สุดท้ายไท่จื่อต้องยอมจำนวน ฝืนใจพยักหน้าลงสายตาของหลินเมิ้งหยายังคงหยุดอยู่ที่เสือตนนั้น หลงเทียนอวี้รู้สึกประหลาดใจนางคงมิได้คิดว่าจะจับเสือได้ง่ายๆ หรอกกระมัง“ท่านอ๋อง หากต้องเผชิญหน้ากับมัน ท่านจะปล่อยมันไปได้หรือไม่?”เหนือความคาดหมาย ประโยคแรกที่หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยคือการบอกให้เขาปล่อยเสือขาวตัวนี้ไป“แต่คนที่คิดจะฆ่ามันมิได้มีเพียงข้าคนเดียว”หลงเทียนอวี้ไม่คิดอยากเข้าร่วมการล่าอยู่แล้ว เขาเพียงแต่ทำไปตามน้ำเท่านั้นทว่าหลินเมิ้งหยากลับหันหน้ามา ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็ง“เสือตัวนี้กำลังท้อง ถ้าหากมันตาย อีกหนึ่งชีวิตในท้องมันก็จะตายไปด้วย”หลินเมิ้งหยาสังเกตอยู่นาน แม้รูปร่างของเสือตัวนี้จะสง่าผ่าเผย ทว่าท้องของมันกลับมิได้มีสัดส่วนอย่างที่ควรจะเป็นไม่ว่ามันจะคำรามเสียงดังขนาดไหน แต่มันมักจะระวังส่วนท้องของตนเองหลินเมิ้งหยาเดา เสือตัวนี้จะต้องท้องอย่างแน่นอน“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”หลงเทียนอวี้หันไปมอง เขารู้สึกเพียงว่าเสือตัวนี้เพียงแค่ตัวใหญ่มากเท่านั้นดูเหมือนคำพูดของหลินเมิ้งหยาจะเป็นความจริง“หม่อมฉันรู้ ถ้าหากหม่อมฉันบอกให้ฮ่องเต้หมิงปล่อยมันไปในตอนนี้ มันคงไม่สมเหตุสมผลเท่าไร แต่หม่อมฉันหวังเหลือเกินว่ามันจะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจนให้กำเนิดลูกน้อยของมันได้”หลินเมิ้งหยารู้ ถ้าหากเสือตัวนี้อยู่ต่อหน้าราษฎร์หร
