่จื่อดี คราวนี้ไท่จื่อไม่เพียงไม่ได้สิ่งที่ตนเองต้องการ แต่ยังถูกหลินเมิ้งหยาพลิกเหตุการณ์ แล้วแบบนี้เขาจะไม่โมโหได้อย่างไร“เรื่องนี้คงมิอาจโทษเจ้าได้ แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะฉลาดมากถึงเพียงนี้”ไท่จื่อบีบแก้วเหล้าจนเกือบแตกคิดไม่ถึงเลยว่าจะตกเป็นลูกไก่ในกำมือของสตรีหนึ่ง อัปยศอดสูยิ่งนัก!ยิ่งไปกว่านั้น สตรีคนนั้นยังเป็นคนของเจ้าสารเลวหลงเทียนอวี้เขาจะล้างแค้นในครั้งนี้ให้จงได้“เพคะ ขอบพระทัยไท่จื่อที่ให้อภัย แต่ว่าองครักษ์ที่เขาหลิงจูแห่งนี้มิได้เข้มงวดเหมือนอย่างเมืองหลวง ไท่จื่อได้โปรดวางพระทัย ต่อไปนี้หม่อมฉันจะระวังมากขึ้นเป็นสองเท่า จะไม่มีวันปล่อยให้นางหนีไปได้อีก”อันที่จริงชายารองตู๋กูมิได้มีความแค้นส่วนตัวกับหลินเมิ้งหยาทว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์ในครั้งนี้ ความรักที่ไท่จื่อมีให้กับนางกลับเปลี่ยนไปที่จวนมีสนมมากมาย หากนางต้องการเป็นที่รัก เกรงว่าจะต้องออกแรงสักเล็กน้อยดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงกลายเป็นผู้ถูกเกลียดชัง“ไท่จื่อ ที่ซีฟานของพวกเรา วีรบุรุษที่แท้จริงจะต้องจับเสือและยิงหมาป่าให้ได้ มิรู้ว่าบนเขาหลิงจูมีเสือและหมาป่าหรือไม่?”ฮ่องเต้หมิงกลับมีท่าทางอารมณ์ดีอย่างมาก ชายที่สามารถขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งซีฟานได้ ไม่เพียงต้องมีความสามารถ แต่ยังต้องมีความกล้าหาญอีกด้วยเคยได้ยินมาว่าสมัยเขายังหนุ่ม เขาสามารถจับหมาป่าด้วยมือเปล่าได้หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองฮ่องเต้หมิง บุรุษผ
