กเขาจะไม่ทำร้ายสัตว์ที่กำลังตั้งท้องอย่างแน่นอนนี่คือกฎการอยู่ร่วมกันที่มนุษย์สร้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ชนิดไหน หากมันต้องการขยายเผ่าพันธุ์ พวกเราจำเป็นต้องเคารพมันด้วยเช่นกันหลินเมิ้งหยามิใช่กระต่ายน้อยใสซื่อ แต่ถึงกระนั้นนางก็รู้สึกสงสารเสือท้องแก่ตัวนี้“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะพยายาม”
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น กวาดสายตาทั่วทั้งกระโจม สาวใช้ทั้งสี่ตกตะลึง สัญญาณไม่ดีแล่นพล่านในหัวใจของหลงเทียนอวี้
“นายหญิงออกไปข้างนอกคนเดียวเจ้าค่ะ”ป๋ายจีที่มีท่าทีสงบนิ่งที่สุดรู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติ รวบรวมความกล้าเอ่ยตอบหลงเทียนอวี้“ออกไปตั้งแต่เมื่อไร? ไปกับใคร?”มันผิดปกติไป ที่นี่ไม่ใช่จวน หลินเมิ้งหยาไม่มีทางออกไปเดินเล่นโดยไม่พาสาวใช้ไปแม้แต่คนเดียวยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่กลางป่า ด้านนอกคือป่าหนาทึบ นางจะหายไปที่ไหนได้“พวกเจ้ารีบออกไปตามหาพระชายาเดี๋ยวนี้ จะต้องหานางให้เจอ!”หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งไท่จื่อและหูลู่หนานกลับหายหัวไปจากงานเลี้ยง โดยไม่บอกไม่กล่าวหากพวกเขาทั้งคู่เจอหลินเมิ้งหยาเข้าและทำมิดีมิร้ายนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?“พวกเจ้าจะรีบร้อนไปไหนกัน?”หลงเทียนอวี้เองก็คิดจะออกไปตามหา แต่เสียงหวานใสกลับดังขึ้นขัดความคิดของเขาหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน“พระชายา! พระชายา! ท่านหายไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงท่านมากเลย”สาวใช้ทั้งสี่กร
