าแต่สตรีตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวเลย แม้แต่ตนเองยังหนีออกไปได้ยาก“พวกท่านคนหนึ่งเป็นถึงไท่จื่อ อีกคนเป็นองค์ชายรองแห่งซีฟาน ส่วนข้าคือชายาอวี้แห่งต้าจิ้น หรือพวกเจ้าคิดว่าจะสามารถทำให้ข้าหายไปได้อย่างง่ายดาย?”หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงนิ่งสงบ ทั้งสามคนเริ่มรู้สึกหวั่นใจคนที่ได้เคยรู้จักนางมาก่อนต่างรู้ดีว่าชายาอวี้เจ้าเล่ห์มากถึงเพียงใดถ้าหาก ถ้าหากสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้น…“อย่าเสียเวลาเปล่าเลย ข้างกายข้ามีองครักษ์ฝีมือดีคอยคุ้มกัน ที่วันนี้ข้ายอมปล่อยให้พวกเจ้าจับตัวเอาไว้ก็เพราะอยากรู้ว่าพวกเจ้ากำลังวางแผนจะทำอะไรกันแน่ มิเช่นนั้น เหตุใดข้าจึงไม่พาสาวใช้ตามมาด้วยเลยสักคนเดียวเล่า?”หลินเมิ้งหยานั่งลง ท่าทางผ่อนคลาย พวกเขาไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อยชิงหูตามนางมาเงียบๆ ตั้งนานแล้ว ทว่าเขาเพียงแต่รอคำสั่งเท่านั้น ขอเพียงนางเอื้อนเอ่ย คนที่อยู่ที่นี่คงไม่มีโอกาสหายใจร่องรอยของการเย้ยหยันพลันปรากฏขึ้นในดวงตาคู่สวย ขณะเดียวกัน พวกคนที่อยู่ในกระโจมต่างตกตะลึงสตรีคนนี้แปลกมากจริง ๆ“เช่นนั้นหรือ? แล้วองครักษ์ของเจ้าอยู่ที่ไหนกันเล่า? เรียกออกมาให้พวกเรารู้จักหน่อยจะเป็นไร?”แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่หูลู่หนานกลับกำมีดในมือแน่นขอเพียงยอดฝีมือคนนั้นปรากฏตัวออกมา เขาพร้อมที่จะพุ่งตัวไปฆ่าทันทีทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนโง่ สายตาดูถูกของเขาปกปิดความจริงในใจเอาไว้ไม่มิด“เจ้าคิดว่าเขาจะโง่ถึงขนาดออกมาแสด
