ภายในกระโจมงานเลี้ยง หลงเทียนอวี้รู้สึกไม่สบายใจ
เหตุเพราะอยู่ด้านนอก ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องแยกห้องนอนกับหลินเมิ้งหยา ฉะนั้นเย่จึงถูกสั่งให้เฝ้าจวนหาข้ออ้าง หลงเทียนอวี้กลับมายังกระโจมที่พักชั่วคราว ทว่าที่นั่นกลับมีเพียงสาวใช้สี่คน“นายหญิงของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น กวาดสายตาทั่วทั้งกระโจม สาวใช้ทั้งสี่ตกตะลึง สัญญาณไม่ดีแล่นพล่านในหัวใจของหลงเทียนอวี้“นายหญิงออกไปข้างนอกคนเดียวเจ้าค่ะ”ป๋ายจีที่มีท่าทีสงบนิ่งที่สุดรู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติ รวบรวมความกล้าเอ่ยตอบหลงเทียนอวี้“ออกไปตั้งแต่เมื่อไร? ไปกับใคร?”มันผิดปกติไป ที่นี่ไม่ใช่จวน หลินเมิ้งหยาไม่มีทางออกไปเดินเล่นโดยไม่พาสาวใช้ไปแม้แต่คนเดียวยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่กลางป่า ด้านนอกคือป่าหนาทึบ นางจะหายไปที่ไหนได้“พวกเจ้ารีบออกไปตามหาพระชายาเดี๋ยวนี้ จะต้องหานางให้เจอ!”หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งไท่จื่อและหูลู่หนานกลับหายหัวไปจากงานเลี้ยง โดยไม่บอกไม่กล่าวหากพวกเขาทั้งคู่เจอหลินเมิ้งหยาเข้าและทำมิดีมิร้ายนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?“พวกเจ้าจะรีบร้อนไปไหนกัน?”หลงเทียนอวี้เองก็คิดจะออกไปตามหา แต่เสียงหวานใสกลับดังขึ้นขัดความคิดของเขาหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน“พระชายา! พระชายา! ท่านหายไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงท่านมากเลย”สาวใช้ทั้งสี่กรูกันเข้าไปกอดนาง น้ำเส
